Verbum

супрацьпаказа́нне, ‑я, н.

1. Асобная прыкмета або абставіны, якія паказваюць на немагчымасць або шкоднасць ужывання, прымянення чаго‑н.

2. Чыё‑н. панаванне, якое супярэчыць паказанню каго‑н. іншага.

адмата́цца, ‑аецца; зак.

Размотваючыся, аслабнуць або аддзяліцца. Вяроўка адматалася.

кардо́ншчык, ‑а, м.

Рабочы, заняты вырабам кардону або карданажу.

кле́йстар, ‑у, м.

Клей, прыгатаваны з мукі або крухмалу.

[Ням. Kleister.]

косавуго́льнік, ‑а, м.

Цела або фігура з непрамымі вугламі.

кавалье́р, ‑а, м.

Насып уздоўж дарогі, канала або канавы.

[Фр. cavalier.]

гукаспалучэ́нне, ‑я, н.

Спалучэнне гукаў мовы або музычных гукаў.

газаправо́дчык, ‑а, м.

Той, хто праводзіць або абслугоўвае газаправод.

галасі́на, ‑ы, м.

Разм. Пра моцны або грубы голас.

гарко́м, ‑а, м.

Гарадскі камітэт партыйнай або камсамольскай арганізацыі.