усва́таць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.

Разм.

1. Сватаючы, дабіцца згоды на шлюб; сасватаць. [Несцер Іпатавіч:] — Нават дзецюка самага лепшага ва ўсім Турчанскім раёне вам [Валянціна Фёдараўна] за мужа ўсватаў. Дубоўка.

2. перан. Уладкаваць каго‑н. куды‑н. — Ат, — пачуўся насмешлівы голас Лясовіча, — вы самі, Сцяпан Захаравіч, усваталі яго ў старшыні і робіце выгляд, што плачаце. Хадкевіч. Думаў я пра гэта і вечарам, калі клаўся спаць на сваім новым ложку ў хаце цёткі Антоніхі, куды мяне ўсватаў на жыхарства калгасны бухгалтар. Нядзведскі. // Схіліць каго‑н. да чаго‑н. [Усевалад:] — Баюся нават сказаць, Барыс. Вельмі ж у цяжкую справу ты мяне ўсватаў. Скрыган. // Навязаць каму‑н. што‑н. Кожнай з гэтых баб хацелася больш за ўсіх увайсці ў Аміліна давер’е, бо гэта быў тавар, які можна было ўсватаць шмат каму, і мець ад гэтага нейкі заработак. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Fahrt f -, -en

1) язда́; пае́здка

2) прае́зд;

fréie ~ бяспла́тны прае́зд

3) ход, ху́ткасць (судна);

auf ~ géhen* адпра́віцца ў падаро́жжа;

in vóller ~ по́ўным хо́дам;

in ~ kómmen* раз’ю́шыцца, разбушава́цца; нала́дзіцца, увайсці́ ў каляі́ну;

in ~ sein быць у фо́рме, до́бра сябе́ адчува́ць;

éine ~ ins Bláue пае́здка без пэўнай мэ́ты

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Móde f -, -n мо́да;

in der ~ sein быць мо́дным;

in die ~ kómmen* увайсці́ ў мо́ду;

nach der néuesten ~ па апо́шняй мо́дзе;

aus der ~ sein [kómmen*] вы́йсці з мо́ды;

die ~ mítmachen прытры́млівацца мо́ды, не адстава́ць ад мо́ды;

~ wérden увахо́дзіць у мо́ду;

hínter der ~ zurückbleiben* адстава́ць ад мо́ды

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ро́ля ж., в разн. знач. роль;

гало́ўная р. — гла́вная роль;

вы́вучыць ро́лю — вы́учить роль;

р. асо́бы ў гісто́рыі — роль ли́чности в исто́рии;

○ выхадна́я р. — выходна́я роль;

загало́ўная р. — загла́вная роль;

◊ ады́грываць не апо́шнюю ро́лю — игра́ть не после́днюю роль;

ігра́ць ро́лю — игра́ть роль;

увайсці́ ў ро́лю — войти́ в роль;

у ро́лі — (каго, чаго) в ро́ли (кого, чего);

вы́йсці з ро́лі — вы́йти из ро́ли

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

смак, ‑у. м.

1. Адчуванне, якое ўзнікае ў выніку раздражнення слізістай абалонкі языка рознымі рэчывамі; здольнасць успрымаць такое адчуванне — адно з пяці знешніх пачуццяў. Салодкі смак. Кіслы смак. Горкі смак. Органы смаку. □ [Чалавек] адчуваў толькі чырвоны туман у вачах і салоны смак крыві ў роце. Караткевіч. Дзеці любаваліся чырвонымі карэньчыкамі [радыскі], каштавалі іх на смак і з удзячнасцю пазіралі на маленькую гаспадыню. Бяганская. // Якасць, уласцівасць ежы, якая адчуваецца ў час яды. Дануся ад душы засмяялася, калі даведалася, што я па смаку не адрозніваю гатункаў цукерак і яны для мяне ўсе аднолькава салодкія. Карпюк. Смак гэтых сушаных яблык.. [Язэпка] яшчэ і цяпер памятае. Бядуля. // Апетыт, прыемнае адчуванне ад яды. Варанае мяса і хлеб з’елі з такім смакам, якога даўно не ведалі. Пянкрат. Акраец хлеба ў торбу ўзяў, кавалак сала ўзяў для смаку. Дубоўка. Ходзіць бабка лесам-гаем У хусціначку збірае Даланясты ліст кляновы — Хлеб на ім пячы жытнёвы,.. А бабоўнік кучаравы — Каб не страціць смак да стравы. Танк.

2. перан. Задавальненне, ахвота. [Міхась] прыпёрся спіной да левага крыла «Пабеды» і доўга стаяў, са смакам пакурваючы папяросу. Корбан. [Тамаш] убіраў у сябе гукі маршаў з такім смакам, нібы піў невядомае смачнае пітво. Бядуля. Калі студэнт выйшаў на двор і спыніўся каля лаўкі, завознікі слухалі якраз вусаценькага мужчыну, які са смакам і веданнем расказваў пра былога гаспадара млына. Брыль. // Цікавасць, схільнасць да чаго‑н.; сутнасць, сэнс чаго‑н. Страціць смак да жыцця. □ Вы, зязюлькі мае, цёткі, Што за смак вам плесці плёткі?! Крапіва. [Чалавек:] — Я люблю рызыку. Як па лязе брытвы ходзіш... Во ў чым смак... Асіпенка.

•••

Дайсці да смаку гл. дайсці.

(Не) да смаку (быць, прыйсціся і пад.) — (не) падабацца, (не) спадабацца каму‑н. Жаласлівасць чужых цётак Ваню была не да смаку. Бядуля. [Маланка] баялася, ці прыйдуцца да смаку гасцям яе аладкі. Грамовіч.

Увайсці ў смак гл. увайсці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

каляі́на ж.

1. (ад колаў, палазоў) Fáhrspur f -, -en, Fáhrrinne f -, -n, Rádspur f -, -en; Schlíttenspur f (саняў);

2. чыг. Spur f, Gleis n -es, -e;

шырыня́ каляі́ны Spúrweite f -;

ву́зкая каляі́на Schmálspur f;

шыро́кая каляі́н Bréitspur f;

◊

увайсці́ ў каляі́ну (wíeder) ins Gleis kommen*, den gewöhnlichen Gang géhen*;

вы́біцца з каляі́ны aus dem Konzépt [Takt] geráten*;

вы́біць з каляі́ны aus dem Konzépt [aus dem Takt, aus der Fássung] bríngen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

увагна́ць

1. (прымусіць увайсці, загнаць) hinéinjagen vt, hinéintreiben* vt;

2. (з сілай убіць) éinschlagen* vt, éinhämmern vt (цвік і г. д.):

◊

увагна́ць у магі́лу [труну́] каго-н. j-n ins Grab bríngen*;

увагна́ць у чы́рвань каго-н. j-m die Schámröte ins Gesícht tréiben*;

увагна́ць у пот каго-н. j-m den Schweiß auf die Stirn tréiben*, j-n schwítzen lássen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

увалі́цца

1. (упасці) heréinfallen* vi (s) (у напрамку да таго, хто гаворыць); hinéinfallen* vi (s) (у напрамку ад таго, хто гаворыць);

2. (з грукатам увайсці) heréinplatzen vi (s), heréinstürzen vi (s) (у напрамку да таго, хто гаворыць); hinéinstürzen vi (s) (у напрамку ад таго, хто гаворыць);

увалі́цца ў ха́ту ins Haus stürzen;

3. (зрабіцца ўпалым) éinfallen* vi (s), éinsinken* vi (s)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ужы́так м. Gebráuch m -(e)s, -bräuche; Ánwendung f -, -en, Verwéndung f -, -en;

у шыро́кім ужы́тку häufig gebráucht;

увайсці́ ва ўжы́так in Gebráuch kómmen*;

вы́йсці з ужы́тку áußer Gebráuch [aus der Móde] kómmen*;

зняць з ужы́тку áußer Gebráuch sétzen;

для ўну́транага ўжы́тку (пра лекі) ínnerlich (ánzuwenden), zum ínneren Gebráuch;

гэ́ты вы́раз вы́йшаў з ужы́тку díeser Áusdruck ist nicht mehr gebräuchlich [wird nicht mehr gebráucht];

уве́сці ва ўжы́так éinführen vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

obowiązywać

obowiąz|ywać

незак.

1. абавязваць;

to do niczego nie ~uje — гэта ні да чаго не абавязвае;

2. набыць моц, увайсці ў сілу;

powyższe zarządzenie ~uje od 1 czerwca — гэтае распараджэнне набывае моц (уваходзіць у сілу) з 1 чэрвеня

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)