władczy

уладны; загадны;

władczy ton — уладны (катэгарычны) тон

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zgryźliwy

зласлівы; сварлівы, бурклівы;

zgryźliwy ton — бурклівы тон

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

lodowaty

ледзяны;

lodowaty ton перан. ледзяны (халодны) тон

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

respectful

[rɪˈspektfəl]

adj.

по́ўны паша́ны, ве́тлівы; пачці́вы (і пра тон)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

флебатанаме́трыя

(ад гр. phleps, -ebos = жыла + тон + -метрыя)

вымярэнне ўнутрывеннага ціску.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

саркасты́чны

(гр. sarkastikos)

які выражае сарказм, прасякнуты сарказмам (напр. с. тон).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

brook​2 [brʊk] v. fml цярпе́ць, трыва́ць, перано́сіць;

His tone brooked no argument. Яго тон не дапускаў спрэчак.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

tinge [tɪndʒ] n.

1. лёгкі акра́с, адце́нне, тон

2. налёт, след; пры́месь;

a tinge of irony ірані́чная но́тка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

аберто́н, ‑у, м.

Дадатковы, больш высокі тон, які суправаджае асноўны і надае яму асобае адценне; прыгук. Тоны і абертоны гучання.

[Ням. Oberton.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

tónangebend a які́ задае́ тон, які́ вызнача́е мо́ду [напра́мак развіцця́]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)