чвартава́нне, ‑я, н.
Гіст. Сярэдневяковы спосаб смяротнай кары, пры якім спачатку адсякаліся рукі, ногі, потым галава.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Мане́р ’спосаб дзеяння, лад, узор’ (ТСБМ, Яруш.), ’характар’ (паўн.-усх., КЭС). З польск. manier ’спосаб’, якое з ням. Manier < франц. manière ’тс’ < нар.-лац. manuāria ’спрытнасць рук’ < manus ’рука’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
гладзьII ж. (спосаб вышывання) Pláttstickerei f -, -en, Pláttstich m -(e)s, -e
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
дэмакраты́чны
1. демократи́ческий;
д. лад — демократи́ческий строй;
2. демократи́чный, демократи́ческий;
д. спо́саб жыцця́ — демократи́чный (демократи́ческий) о́браз жи́зни
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дэспаты́чны
1. деспоти́ческий;
д. спо́саб праўле́ння — деспоти́ческий о́браз правле́ния;
2. деспоти́чный, деспоти́ческий;
д. хара́ктар — деспоти́чный (деспоти́ческий) хара́ктер
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
экано́мны в разн. знач. эконо́мный;
э. чалаве́к — эконо́мный челове́к;
э. спо́саб убо́ркі ўраджа́ю — эконо́мный спо́соб убо́рки урожа́я
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
драпе́жніцтва, -а, н.
1. Спосаб існавання драпежных жывёл.
Ваўкі жывуць драпежніцтвам.
2. перан. Характар дзеянняў, уласцівых драпежніку (у 2 і 3 знач.).
3. перан. Шкодніцкае вядзенне гаспадаркі; браканьерства.
Лясное д.
Д. ў лоўлі рыбы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
рысь¹, ж.
1. Спосаб бегу каня (або іншай жывёлы), пры якім адначасова выносяцца наперад ногі пярэдняя левая і задняя правая або пярэдняя правая і задняя левая.
Ехаць рыссю.
2. Часты і павольны бег чалавека.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
геліягравю́ра, ‑ы. ж.
Спосаб узнаўлення малюнка, пры якім друкарская форма падрыхтоўваецца з прымяненнем фатаграфічнага і хімічнага працэсаў.
[Ад грэч. hēlios — сонца і § gráphō — пішу.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэктыфіка́цыя, ‑і, ж.
Спец. Спосаб раздзялення, ачысткі вадкіх рэчываў ад прымесей у спецыяльным перагонным апараце. Рэктыфікацыя спірту.
[Ад лац. rectificatio — выпраўленне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)