Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
паху́чы, ‑ая, ‑ае.
Які мае моцны прыемны пах; духмяны. Пахучыя яблыкі. Пахучае мыла. □ Конік весела згрызаў маладую пахучую траўку.Колас.Іду, а над крыніцаю Туман бялявы сцелецца, І дыхае аселіца Пахучай медуніцаю.Гілевіч.Ляжаць на пахучай саломе прыемна і ўтульна.Шамякін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
упрыго́жыцца, ‑жуся, ‑жышся, ‑жыцца; зак.
Набыць прыгожы, прыемны выгляд. За апошнія гады горад разросся, і былая ўскраіна ўпрыгожылася вялізнымі шматпавярховымі дамамі.Пальчэўскі.//перан. Стаць паўней, багацей па зместу. Новымі фактамі ўпрыгожылася дружба паміж польскай і беларускай інтэлігенцыяй Вільні.У. Калеснік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кануля́рыі
(ад гр. konus = конус + laros = прыемны)
клас вымерлых кішачнаполасцевых жывёл тыпу кнідарый з ракавінай у выглядзе чатырохграннай піраміды, рэшткі якіх трапляюцца ў адкладах палеазою.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Lucri bonus est odor ex re qualibet
Пах прыбытку прыемны, ад чаго б ён ні зыходзіў.
Запах прибыли приятен, от чего бы он ни исходил.
бел. Грошы не пахнуць. Усякі грош харош.
рус. Деньги не пахнут. Работа грязна, да денежки белы.
фр. L’argent n’a pas d’odeur (Деньги не имеют запаха).
англ. Money has no smell (Деньги не пахнут).
нем. Schmutzige Arbeit, blankes Geld (Грязная работа ‒ чистые деньги).
Шасцімоўны слоўнік прыказак, прымавак і крылатых слоў (1993, правапіс да 2008 г.)
sympatyczny
1. сімпатычны; прыемны;
2. сімпатычны;
układ sympatyczny — сімпатычная нервовая сістэма;
atrament sympatyczny — сімпатычнае чарніла
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
luscious
[ˈlʌʃəs]
adj.
1) сало́дкі й сакаві́ты; апэты́тны
2) прые́мны, захапля́льны
3) пры́тарны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
balm
[bɑ:m]
n.
1) бальза́м -у m.
2) гаю́чы сро́дак
3) прые́мны пах
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
камбіна́тар, ‑а, м.
Разм. Спрытны дзядок, які дасягае мэты шляхам лоўкіх аперацый, хітрыкаў, камбінацый. Гэты круцель і камбінатар быў на першы погляд чалавек прыемны, умеў адгаварыцца, і яго не вельмі чапалі.Чарнышэвіч.— Завадатар гэтай шайкі, мусіць, вопытны камбінатар і мае шырокія сувязі.Даніленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
музыка́льны
(лац. musicalis)
1) здатны да музыкі, здольны ўспрымаць і правільна перадаваць яе (напр. м. слых, м. чалавек);
2) прыемны на слых, меладычны (напр. м. голас).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)