эліні́зм, ‑а і ‑у, м.

1. ‑у. Эпоха росквіту змешанай грэка-ўсходнян культуры, якая наступіла пасля заваяванняў Аляксандрам Македонскім на Ўсходзе. Пачатак элінізму. Позні элінізм.

2. Слова ці словазлучэнне, запазычанае са старагрэчаскай мовы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

архео́рніс

(ад гр. arche = пачатак + ornis = птушка)

разнавіднасць археаптэрыкса, якую раней лічылі самастойным родам старажытных птушак

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

архі-

(гр. archi-, ад arche = пачатак)

прыстаўка, якая абазначае старшынства, вяршэнства або найвышэйшую ступень чаго-н.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

архітра́ў

(фр. architrave, ад гр. arche = пачатак + лац. trabs = бэлька)

архіт. галоўная бэлька, ніжняя частка антаблемента.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

прымо́рдый

(лац. primordium = узнікненне)

нерасчленены пачатак ліста ў выглядзе грудка або валіка на конусе нарастання парастка.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

inauguracja

ж.

1. урачыстае адкрыццё; пачатак;

2. увядзенне на пасаду; інаўгурацыя

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

start, ~u

м.

1. старт;

2. старт; пачатак;

start! — старт!; руш!

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zawiązek, ~ku

zawiąz|ek

м.

1. завязь; зародак;

2. перан. пачатак

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Ánlaut m -(e)s, -e лінгв. пачатко́вы гук, пача́так сло́ва

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

entflíeßen* vi (s) выцяка́ць, браць пача́так (D – з чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)