амёба, ‑ы, ж.
Найпрасцейшая аднаклетачная жывёліна, якая не мае пастаяннай формы.
[Ад грэч. amoibē — змяненне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мегатэ́рый, ‑я, м.
Выкапнёвая жывёліна вялікіх памераў, падобная на сучаснага ляніўца.
[Ад грэч. megas (megalu) — вялікі і thērion — звер.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
палеатэ́рый, ‑я, м.
Спец. Вымерлая непарнакапытная жывёліна, блізкая да старажытнага каня.
[Ад грэч. palaiós — старажытны і thēríon — звер.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БАНЭ́ ((Bonnet) Шарль) (13.3.1720, Жэнева — 20.5.1793),
швейцарскі прыродазнавец і філосаф. Ганаровы чл. Пецярбургскай АН (1764). Па адукацыі юрыст. Навук. працы ў галіне біялогіі: апісанне членістаногіх, паліпаў і чарвей, жыцця і інстынктаў насякомых («Трактаты пра насякомых», 1745), спробы тлумачэння фізіял. функцый ліста і руху раслінных сокаў («Даследаванне пра ролю лісця ў раслін», 1754). Прыхільнік тэорыі прэфармацыі, адзін з аўтараў вучэння пра «лесвіцу істот». У пытаннях тэорыі пазнання вял. значэнне надаваў вопыту, эмпірызму. У філас. працах («Вопыт псіхалогіі...», 1755; «Аналітычны вопыт здольнасці душы», 1760) сцвярджаў, што ў чалавеку спалучаны цела, ад якога залежаць адчуванні, памяць, увага і інш. псіхал. функцыі, і нематэрыяльная душа; ідэі ёсць відазмяненні адчуванняў, а таму не існуе прыроджаных ідэй. Паводле Банэ, жывёліна, як і чалавек, мае несмяротную душу.
т. 2, с. 284
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
pet1 [pet] n.
1. любі́мая жывёліна
2. любі́мец, улюбёнец; пясту́н;
a pet name ласка́льнае імя́
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
клешч, кляшча́, мн. кляшчы́, кляшчо́ў, м.
Невялікая членістаногая жывёліна атрада павукападобных, якая паразітуе на целе чалавека, жывёлы, а таксама на раслінах.
|| прым. клешчавы́, -а́я, -о́е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кабарга́, -і́, ДМ -рзе́, мн. -і́, -ро́г, ж.
Горная бязрогая жывёліна сямейства аленевых з мускуснай залозай на жываце (у самцоў).
|| прым. кабарго́вы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
каёт, -а, М -ёце, мн. -ы, -аў, м.
Драпежная млекакормячая жывёліна сямейства сабачых, падобная да ваўка, якая водзіцца ў Паўночнай Амерыцы.
|| прым. каётавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
хаху́ля, -і, мн. -і, -ху́ль, ж.
Вадзяная жывёліна атрада насякомаедных з каштоўным футрам бура-шэрага колеру, а таксама футра гэтага звярка.
|| прым. хахулёвы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
цыкло́п, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. У старажытнагрэчаскай міфалогіі: магутны волат з адным вокам у лбе.
2. Дробная драпежная членістаногая жывёліна атрада весланогіх рачкоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)