plank

[plæŋk]

1.

n.

до́шка f.

2.

v.

абабіва́ць, абшалёўваць; высьціла́ць, насьціла́ць (до́шкамі)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

bedrail

[ˈbedreɪl]

n.

1) бакава́я до́шка ў ло́жку

2) по́ручня ў шпіта́льным ло́жку

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Бязу́мінка ’тонкая дошка’. Гл. базу́манка.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Дылёўка ’тоўстая дошка’. Гл. ды́ля.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ла́та

(польск. łata, ад с.-в.-ням. latte)

дошка або жэрдка, якая кладзецца ўпоперак крокваў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

лядзя́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.

Абл. Дошка або скрынка з абледзянелым дном для катання зімой з горак. На санках, лядзянках — Грамадка дзяцей. Журба.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

налама́цца, ‑ламлюся, ‑ломішся, ‑ломіцца; зак.

1. Разм. Налаўчыцца рабіць што‑н. — Добрая будзе настаўніца. — Ага, казалі, што ўжо наламалася. Чаму, прынаровіцца. Ермаловіч.

2. Даць трэшчыну. Дошка наламалася.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лешч, ляшча, м.

Прэснаводная рыба сямейства карпавых з плоскім целам. Вільнуўшы некалькі разоў бліскучым хвастом, ля маёй лодкі вынырнуў шырокі, як дошка, лешч і лёг на бок. Ваданосаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зваля́лы, ‑ая, ‑ае.

Які доўга ляжаў без выкарыстання; заваляшчы. — Навошта ж, Адам, нясеш ты сыры канчур, ды яшчэ няструганы? Няўжо не бачыш, што дошка звалялая, забітая пяском? Мыслівец.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

kreślarski

kreślarsk|i

чарцёжны, рысавальны;

deska ~a — чарцёжная дошка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)