charter2 [ˈtʃɑ:tə] v.

1. заказа́ць, наня́ць, узя́ць напрака́т (самалёт, аўтобус); (за)фрахтава́ць (судна)

2. дава́ць, дарава́ць прывіле́ю

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

wziąć

зак.

1. узяць;

wziąć szturmem — узяць штурмам;

wziąć na kredyt — узяць у крэдыт;

wziąć co na siebie — узяць што на сябе;

wziąć co do serca — прыняць (узяць) што да сэрца

2. прыняць;

wziąć sweter — апрануць світэр

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

вы́плат м.:

узяць [купі́ць] на вы́плат auf Rten kufen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

шкі́рка разм.:

узя́ць за шкі́рку am Krgen pcken

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

напагато́ў:

узя́ць напагато́ў вайск. das Gewhr schssbereit hlten*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

hiratslustig a які́ жада́е [хо́ча] узя́ць шлюб [пажані́цца]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

hrnehmen* vt узя́ць, даста́ць (адкуль-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

take in hand

а) узя́ць у свае́ ру́кі

б) заня́цца чым; заапекава́цца

в) стара́цца, намага́цца

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

павадо́к, -дка́, мн. -дкі́, -дко́ў, м.

Кароткі повад, а таксама рэмень, на якім водзяць сабак.

Узяць сабаку на п.

Ісці на павадку ў каго (разм., неадабр.) — знаходзіцца ў залежнасці ад каго-н.

|| прым. павадко́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Прыня́ць, зак. тр. прыня́цца ў розных значэннях ’прыняць’ (ТСБМ), ’з глыбокай уразлівасцю ўспрыняць што-небудзь’ (Жд. 2), сюды ж аддзеяслоўнае ўтварэнне прыня́тае ’аплодненае яйцо’ (воран., ЛА, 1). Ст.-бел. приняти ’атрымаць; узяць; авалодаць, заваяваць; прызнаць’, укр. приня́ти ’прыняць; прыняць, палічыць за што-небудзь; атрымаць, узяць; узяцца; зазнаць, перанесці, вытрымаць’, рус. приня́ть, параўн. з вялікім шэрагам значэнняў у гаворках. Узыходзіць да прасл. *prinęti, прэфіксальнага ўтварэння ад прасл. *ęti з больш познім n‑, якое лічаць прэфіксальным, гл. няць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)