ПАДПАЛКО́ЎНІК,
воінскае званне старшага афіцэрскага саставу ў шэрагу дзяржаў, у т.л. ва Узбр. Сілах Беларусі. У ЗША, Вялікабрытаніі і Францыі званню П. адпавядае lieutenant colonel, у ФРГ — Oberstleutnant. Уведзена ў Еўропе ў 17 ст.; у Расіі спачатку як пасада, потым як званне (чын) пам. палкоўніка (камандзіра палка). У казацкіх войсках у 1885—1917 званню П. адпавядаў чын вайсковага старшыны. У СССР уведзена ў 1939. У ВМФ званню П. адпавядае званне капітана 2-га рангу. У Рэспубліцы Беларусь званне П. існуе і для асоб, якія знаходзяцца на службе ў КДБ, МУС і інш. сілавых структурах.
т. 11, с. 504
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
капіта́нства, ‑а, н.
1. Званне, пасада капітана.
2. Дзейнасць капітана. Марыць аб капітанстве.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дацэнту́ра, ‑ы, ж.
1. Званне, пасада дацэнта. Атрымаць дацэнтуру.
2. зб. Разм. Дацэнты.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
у́нтэрскі, ‑ая, ‑ае.
Разм. Які мае адносіны да унтэра, належыць яму. Унтэрскае званне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
флі́гель-ад’юта́нцтва, ‑а, н.
Званне і пасада флігель-ад’ютанта; выкананне абавязкаў флігель-ад’ютанта.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
МАЁР (ад лац. major большы, старшы),
воінскае званне старшых афіцэраў ва ўзбр. сілах многіх дзяржаў. Упершыню чын М. паявіўся ў 16 ст. ў Іспаніі і герм. дзяржавах; у рас. арміі існаваў у 17—19 ст. Да канца 18 ст. званне было ў арміі ВКЛ. У Сав. Арміі званне М. ўведзена ў 1935 і захавалася ва ўзбр. сілах Рэспублікі Беларусь і інш. дзяржаў. Гл. таксама Званні воінскія.
т. 9, с. 500
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ranking2 [ˈræŋkɪŋ] adj. які́ мае вышэ́йшае зва́нне або́ вышэ́йшую паса́ду;
the ranking member of the embassy кіраўні́к пасо́льства
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
пару́чнік, -а, мн. -і, -аў, м.
У царскай арміі: афіцэрскі чын, рангам вышэйшы за падпаручніка і ніжэйшы за штабс-капітана, а таксама асоба, якая мае гэта званне.
|| прым. пару́чніцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пасвяці́ць³, -вячу́, -ве́ціш, -ве́ціць; -вячо́ны; зак., каго (што) у што.
Надаць які-н. сан, званне з дапамогай пэўных абрадаў.
П. у епіскапы.
|| незак. пасвяча́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. пасвячэ́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ка́нцлерскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да канцлера, належыць яму. Канцлерскае званне. Канцлерскі дом.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)