1. Які мае адносіны да магілы. Магільны камень. Магільны насып.
2. Такі, як у магіле. Магільны холад.// Абсалютны, поўны (аб цішыні, спакоі). Магільная цішыня была ў Чыкілевічавай хаце, калі старшыня сельсавета агалошваў.. грозную рэвалюцыю.Колас.
3.Глухі, нізкі; замагільны (пра голас).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Візг ’візгат, пранізлівы, рэзкі гук’ (КТС). Рус.визг ’тс’. У іншых слав. мовах маецца глухі варыянт гэтай лексемы visk‑. Звонкасць ‑зг абумоўлена, відаць, інтэрвакальнай пазіцыяй. Да віск (гл.). Сюды ж новаўтварэнні візгат, візгатня, візгатанне, візготны, візгатаць, візгатліва.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Віславухі ’з абвіслымі вялікімі вушамі’ (БРС, КТС, Мядзв., Нас., Касп., Сцяшк.). Укр.вислоу́хий ’тс’, рус.вислоухий: алан. ’глухі’, перм., арханг., кастр., варон., паўдн.-сіб. ’вялы, павольны, някемлівы, нярупны, няўважлівы’. Усходнеславянскае. Да ві́слы (гл.) і ‑ву́хі (гл. вушы).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
hollow2[ˈhɒləʊ]adj.
1. пусты́, по́лы;
a hollow tree дуплі́стае дрэ́ва
2. запа́лы (пра шчокі)
3.глухі́ (гук)
4. пусты́, няшчы́ры, несур’ёзны;
hollow promises пусты́я абяца́нні
5. непатрэ́бны
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
dull[dʌl]adj.
1. ну́дны, неціка́вы
2. невыра́зны, няя́ркі
3.глухі́ (пра гукі)
4. пахму́рны (пра дзень, надвор’е)
5. тупы́;
a dull pain тупы́ боль
6. тупы́, дурны́, неразу́мны
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
tónlosa
1) бязгу́чны;
~e Stílle маўча́нне, маўклі́васць
2) ненаціскны́ (у складзе); глухі́ (пра гук)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
inasmuch as[ˌɪnəzˈmʌtʃəz]conj.fml таму́ што, бо, пако́лькі;
He was a very unusual musician inasmuch as he was totally deaf. Ён быў вельмі незвычайны музыкант, паколькі быў зусім глухі.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
*Матаха́цца, мотоха́тысь ’поркацца’ (Клім.). Укр.мотуша́ти ’рухаць, шавяліць’, рус.перм.мото́ха ’дарэмная трата часу’, тул.мотоши́ться ’шавяліцца’, тамб.мату́шиться, наўг., цвяр., разан.матуси́ться, моту́ситься, мату́ситься ’паволі, не хочучы рабіць што-небудзь’, матусить ’хадзіць туды-сюды’. Глухі варыянт да мадзёхацца (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
шапта́нне, ‑я, н.
Дзеяннепаводлезнач.дзеясл. шаптаць, а таксама гукі гэтага дзеяння. [Яраш:] — Хвіліначку, сябры. Сумнавата робіцца за нашым сталом. Сепаратныя размовы, шаптанне... Давайце паспрабуем пагаварыць калектыўна.Шамякін.Я люблю ўсходы нашых палеткаў І спавітыя ў зелень лугі, І шум бору пануры, глухі, І шаптанне крынічнае ўлетку.Купала.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пу́ргаць ’сёрбаць, есці’ (Бяльк., Юрч.). Гукапераймальнае, “глухі” варыянт — пуркаць ’тс’ (гл.), гл. таксама Гарачава, Этимология–1985, 69: да прасл.*pьrgati са значэннем хуткага py-ху, параўн. каш.purgac ’хутка ехаць’, сюды ж серб.-харв.prgav ’шустры, нецярплівы’, балг.пьргав ’хуткі, лоўкі’ і інш.