адва́л м.

1. (частка плуга) Stréichblech n -(e)s, -e;

2. горн. Hálde f -, -n;

ву́гальныя адва́лы Kóhlenhalden pl

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ма́каўка ж.

1. бат. Móhnkapsel f -, -n, Móhnkopf m -(e)s, -köpfe;

2. разм. (частка галавы) Schéitel m -s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

proportion

[prəˈpɔrʃən]

n.

1) прапо́рцыя f., ко́лькасныя адно́сіны

2) ча́стка f.

A large proportion of Belarus is covered by forests — Вялі́кая ча́стка Белару́сі пакры́тая ляса́мі

3) Math. прапо́рцыя f.

4) Math. трайно́е пра́віла

•

- proportions

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

БРАХІ... (ад грэч. брахі... кароткі),

першая састаўная частка складаных слоў, якая абазначае «кароткі», напр., брахікалан, брахікефалія.

т. 3, с. 252

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

snack

[snæk]

1.

n.

1) лёгкая пераку́ска

2) ча́стка, до́ля f.

2.

v.i.

пераку́сваць, заку́сваць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

component

[kəmˈpoʊnənt]

1.

n.

кампанэ́нт -а m., складо́вая ча́стка; элемэ́нт -а m.

2.

adj.

складо́вы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Wild West, wild West

Дзі́кі За́хад (захо́дняя ча́стка ЗША да ўсталява́ньня там стабі́льнай ула́ды)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Адвячо́рак ’частка дня’ (БРС, Касп., КТС), ’частка дня перад вечарам’ (КЭС). Гл. вечар.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ЛАТАРЭ́Я (франц. loterie ад lot жэрабя),

розыгрыш рэчаў або грашовых сум па білетах. Продаж латарэйных білетаў — форма прыцягнення сродкаў, частка з якіх ідзе на фінансаванне выйгрышаў, частка выкарыстоўваецца арганізатарамі для камерцыйных, дабрачынных і інш. мерапрыемстваў. Латарэйны білет з’яўляецца каштоўнай паперай на прад’яўніка. Уладальнік білета, на які выпаў выйгрыш, мае права патрабаваць яго аплаты ў грашовай або натуральнай (рэчавай) форме.

т. 9, с. 145

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

чарано́к, ‑нка, м.

1. Частка сцябла, кораня або ліста, якая аддзяляецца ад расліны для вегетатыўнага размнажэння і ў спрыяльных умовах развіваецца ў самастойную расліну. Аднекуль.. [Якіму Гарбузу] нехта прыслаў чаранкі вінаграду, і цяпер у садзе ў зацішным куточку ён рос і нават даспяваў. Сабаленка.

2. Вузкая частка ліста, што злучае яго са сцяблом.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)