бакаві́на́

1. Затока ў рэчцы са стаячай вадой, дзе мочаць лён і каноплі (Слаўг.).

2. Край дарогі, броўка; бок, схіл дарогі (Нас., Слаўг.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

слано́вы Elefánten-;

слано́вая косць Élfenbein;

са слано́вай касці́ élfenbéinern, aus Élfenbein;

ко́леру слано́вай касці́ élfenbeinfarbig, élenbeinfarben;

слано́вая хваро́ба Elefántenkrankheit f -, Elefantíasis f -, -ásen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

bebechy

мн. разм. вантробы; бэбахі;

wypruwać z siebie bebechy — рабіць усё магчымае; вылузвацца са скуры

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

borykać się

незак. дужацца, барукацца; змагацца;

borykać się z codziennymi kłopotami — змагацца са штодзённымі клопатамі

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

słyszenie

słyszeni|e

н. чутка;

ze ~a znać kogo — ведаць каго па чутках (са слоў)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

trysnąć

trysn|ąć

зак. забіць крыніцай;

woda ~ęła ze skały — вада са скалы забіла крыніцай

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wykolejać się

незак.

1. сыходзіць з рэек; падаць пад адхон;

2. перан. збівацца са шляху

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zdziwienie

zdziwieni|e

н. здзіўленне;

ku mojemu ~u — на маё здзіўленне;

ze ~em — са здзіўленнем

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

адрыгну́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -не́цца; зак.

1. Выдаліцца са страўніка пры адрыжцы.

Адрыгнулася (безас.) цыбуляй.

2. перан. Адбіцца пэўным чынам за якое-н. зло (разм.).

Прыйдзе час — адрыгнецца яму гэта.

|| незак. адрыга́цца, -а́ецца і адры́гвацца, -аецца.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

гло́тка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так, ж.

1. Частка стрававальнага тракту: мышачная трубка, якая злучае поласць рота са страваводам.

2. Тое, што і горла (у 1 і 2 знач.; разм.).

Схапіць за глотку.

|| прым. гло́тачны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)