шоўка... (а таксама шаўка...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «шоўк», напрыклад: шоўкаапрацоўчы, шоўкакамбінат, шоўкаматальны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
энкла́ў, ‑лава, м.
Спец. Тэрыторыя або частка тэрыторыі дзяржавы, акружаная з усіх бакоў тэрыторыяй якой‑н. іншай дзяржавы; анклаў.
[Фр. enclave.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АРЫФМЕТЫ́ЧНАЕ ПРЫСТАСАВА́ННЕ ЭВМ,
асноўная частка працэсара ЭВМ, якая выконвае аперацыі па апрацоўцы інфармацыі.
т. 2, с. 9
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АФОТАБІЯСФЕ́РА,
частка біясферы, куды не трапляюць сонечныя прамяні (у межах гідрасферы і літасферы).
т. 2, с. 136
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
гру́дзі, -дзе́й, Т -дзьмі́, -дзя́мі.
1. Пярэдняя частка тулава ад шыі да жывата, а таксама поласць гэтай часткі тулава.
Шырокія г.
Боль у грудзях.
Біць (сябе) у грудзі (таксама перан.: ад роспачы або запэўніваючы ў чым-н.).
2. Малочныя залозы ў жанчыны.
Карміць дзіця грудзьмі.
Адняць ад грудзей.
3. Верхняя пярэдняя частка адзення.
Вышыць г. ў сукенцы.
|| прым. грудны́, -а́я, -о́е (да 1 і 2 знач.).
Грудное дзіця.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Наспод ’навыварат’ (Бяльк.). Да спод ’ніжняя частка чаго-небудзь; унутраная частка адзення’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дол, -у, м.
1. Ніз, зямля.
Апусціцца на д.
2. мн. -ы, -аў. Яма, адкрытая магіла для пахавання.
Капаць д.
|| прым. до́льны, -ая, -ае (да 1 знач.).
Дольная частка муроў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
драўні́на, -ы, ж.
1. Цвёрдая частка дрэва або кустовых раслін, што знаходзіцца пад карой.
2. зб. Бярвенне і іншыя лесаматэрыялы.
Нарыхтоўка драўніны.
|| прым. драўні́нны, -ая, -ае і драўня́ны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дэ́льта, -ы, ДМ -льце, мн. -ы, дэльт, ж.
Вусце ракі з яго разгалінаваннямі на асобныя рукавы і частка сушы, што да яго прылягае.
Д.
Дняпра.
|| прым. дэ́льтавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
забра́ла, -а, мн. -ы, -аў, н.
У старадаўнім узбраенні: частка шлема, якой прыкрываецца твар для засцярогі ад удараў.
Выступіць з адкрытым забралам (перан.: прама, адкрыта; высок.).
|| прым. забра́льны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)