нана́йцы, -аў, адз. нана́ец, -на́йца, м.
Народ, які жыве на Далёкім Усходзе ў басейне ракі Амур.
|| ж. нана́йка, -і, ДМ -на́йцы, мн. -і, -на́ек.
|| прым. нана́йскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
фарэ́рцы, -аў, адз. фарэ́рац, -рца, м.
Паўночнагерманскі народ, які складае асноўнае насельніцтва Фарэрскіх астравоў.
|| ж. фарэ́рка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак.
|| прым. фарэ́рскі, -ая, -ае.
Фарэрская мова.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
фі́ны, -аў, адз. фін, -а, м.
Народ фіна-ўгорскай моўнай групы, які складае асноўнае насельніцтва Фінляндыі.
|| ж. фі́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. фі́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
эсто́нцы, -аў, адз. -нец, -нца, м.
Народ угра-фінскай моўнай групы, які складае асноўнае насельніцтва Эстоніі.
|| ж. эсто́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. эсто́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
яўрэ́йства, ‑а, н., зб.
Яўрэйскі народ, яўрэі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скалыхну́цца сов.
1. прям., перен. всколыхну́ться;
паве́рхня вады́ ~ну́лася — пове́рхность воды́ всколыхну́лась;
наро́д ~ну́ўся ад ра́дасці — наро́д всколыхну́лся от ра́дости;
2. покачну́ться, качну́ться;
дрэ́ва ~ну́лася — де́рево качну́лось;
калы́ска ~ну́лася — колыбе́ль качну́лась
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ВАЙНАРА́ЛЬСКІ (Парфірый Іванавіч) (1844 — 29.7.1898),
рускі рэвалюцыянер-народнік. З дваран. Адзін з гал. арганізатараў «хаджэння ў народ» (1874). Стварыў рэв. гурткі ў Пензенскай, Самарскай і Саратаўскай губ., фінансаваў дзейнасць нелегальнай друкарні і інш. Арыштаваны ў 1874, разам з інш. арганізатарамі «хаджэння ў народ» праходзіў па працэсе 193-х (1877—78, Пецярбург). Асуджаны на 10 гадоў катаргі.
т. 3, с. 459
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
дапасава́нне, -я, н. (спец.).
Від падпарадкавальнай сінтаксічнай сувязі, пры якой залежнае слова ставіцца ў тых жа граматычных формах, у якіх стаіць галоўнае слова, напр.: новы дом, цікавая кніга, беларускі народ.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дунга́не, -га́н, адз. дунга́нін, -а, м.
Народ, які жыве невялікімі групамі ў Казахстане, Кыргызстане, Узбекістане, Паўночным Кітаі.
|| ж. дунга́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. дунга́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
гагау́зы, -аў, адз. -у́з, -а, м.
Цюркскі народ, які жыве ў Малдове, Украіне і Балгарыі.
|| ж. гагау́зка, -і, ДМ -зцы, мн. -і, -зак.
|| прым. гагау́зскі, -ая, -ае.
Гагаузская мова.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)