Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
army[ˈɑ:mi]n.
1.а́рмія
2. во́йска;
Her husband is in the army. Яе муж служыць у войску.
3. вялі́кая ко́лькасць, мно́ства
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
superfluity[ˌs(j)u:pəˈflu:əti]n.fml
1. лі́шак, празме́рнасць;
a superfluity of wordsмно́ства лі́шніх слоў;
have smth. in superfluity мець чаго́-н. замно́га
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Га́музам ’агулам’ (БРС). Рус.дыял.га́музом, укр.га́музом. Паводле Фасмера (1, 391), адносіцца да дзеяслова гомза́ть ’кішэць’ < *gъmъz‑. Трубачоў (Эт. сл., 7, 195) пад *gъmъz‑ разглядае многа славянскіх лексем, у тым ліку рус.гомоз ’мноства’, го́мозом ’усе разам’, га́маз ’маса, мноства’, га́мазам ’разам, агулам’, укр.га́муз ’мякаць; бацвінне (ад буракоў, лісты капусты)’, га́музом ’агулам’, бел.га́музам ’тс’, гаму́з ’шум’. Што гэта слова адносіцца іменна да групы *gъmъz‑, можна не сумнявацца.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
amplitude
[ˈæmplɪtu:d]
n.
1) вялі́касьць, шырыня́f.; разма́х -у m.; паме́р -у m.
2) мно́ства, бага́цьце n., даста́так -ку m.
an amplitude of money — мно́ства гро́шай
3) шырыня́ кругагля́ду
4) Phys. ампліту́да f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ЛІНЕ́ЙНАЯ ПРАСТО́РА,
абагульненне паняцця сукупнасці свабодных вектараў звычайнай 3-мернай прасторы. Л.п.наз.мноства, што складаецца з элементаў любой прыроды (якія наз. вектарамі) і ў якім вызначаны аперацыі складання элементаў і множання іх на лікі. Гл. таксама Вектарная прастора, Гільбертава прастора.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Ачарану́ць, очэрэну́ць ’абкружыць, абступіць’ (КСТ). Ад чарэн (чэрэн) ’мноства, вялікая колькасць чаго-небудзь (часцей за ўсё пра грыбы, калі яны растуць радамі або кругамі)’, параўн. ашарэ́ніць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
*Ашарэ́ніць, ошэрэ́ніць ’абступіць кругом, акружыць натоўпам’ (КСТ). Ад шарэн, чарэн ’шэраг, мноства (звычайна пра грыбы)’; магчыма, звязваецца ў свядомасці з шар ’рад’, шарэнак шарэнга’. Параўн. ачарануць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
палю́чы, ‑ая, ‑ае.
1. Які ўсё спапяляе; спякотны, гарачы. Усё гіне пад палючым індыйскім сонцам.Маўр.// Які дае адчуванне апёку. У лесе буяла мноства злой, палючай лясной крапівы.Мележ.
2.перан. Нясцерпны, пякельны. Палючы боль.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АГНІ́,
у ведыйскай і індуісцкай міфалогіі бог агню, хатняга ачага, ахвярнага вогнішча; пасрэднік паміж людзьмі і багамі. У Агні мноства іпастасяў: агонь на небе (сонца, маланка), агонь у водах, агонь ахвярнага вогнішча; ён адначасова і стары і малады.
