exhaust a topic/а subject вычэ́рпваць тэ́мy/прадме́т;
My patience is exhausted. Майму цярпенню прыйшоў канец.
2. знясі́льваць, стамля́ць;
This job is exhausting me. Гэта праца знясільвае мяне.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
unearth
[ʌnˈɜ:rӨ]
v.t.
1) раско́пваць, адкапа́ць
to unearth a buried city — раскапа́ць засы́паны го́рад
2) Figur. раскрыва́ць, даво́дзіць да ве́дама
to unearth a plot — раскры́ць змо́ву
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
нервава́ць, нервую, нервуеш, нервуе; незак.
1.каго і без дап.Даводзіць каго‑н. да нервовага стану. Тое, што дырэктар неадрыўна глядзіць на яго крыху насмешлівымі вачыма, нервавала следчага.Нядзведскі.Задумваючыся, Юрка прапускаў звенні ў тлумачэннях і доказах дацэнта і таму наогул не разумеў нічога. Гэта стамляла і нервавала.Карпаў.
2.Разм. Тое, што і нервавацца. [Берднікаў] нерваваў. Ён напружыў усе свае сілы, каб хаця не выявіць чым гэтай нервовасць.Мікуліч.Аўтар пратакола, відавочна, нерваваў, але маўчаў.Машара.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пра́гнасць, ‑і, ж.
1. Імкненне задаволіць свае празмерныя жаданні, патрэбы. Сцяпан Самасейка навучыў мяне ненавідзець багацце, уладную сілу грошай, раскошу, асабісты дабрабыт і чалавечую прагнасць.Асіпенка.[Грышук:] — Паўнюткая торба [рыбы]! Дык не, яшчэ давай... Да чаго даводзіць прагнасць чалавечая!Ракітны.// Выяўленне жадання задаволіць якія‑н. патрэбы. Патржанецкі ўхапіўся за ежу з такой прагнасцю, нібы тыдзень нічога не еў.Чарнышэвіч.
2. Скупасць, жадлівасць. [Гаспадыня] ад прагнасці, што страціць дарэмныя рукі, аж задыхалася, твар у яе быў пабіты на плямы.Гурскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
atrophy
[ˈætrəfi]1.
n.
1) адміра́ньне, завяда́ньне n., атро́фія f.
muscular atrophy — атро́фія му́скулаў
2) спыне́ньне ро́сту
2.
v.i.
адміра́ць
3.
v.t.
атупля́ць (ро́зум), даво́дзіць да атро́фіі
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
prove[pru:v]v.(proved, provedorproven)
1. дака́зваць, даво́дзіць;
They said I wouldn’t succeed, but I proved them wrong. Яны сцвярджалі, што я не даб’юся поспехаў, але я даказаў, што яны памыляліся.
2. выпрабо́ўваць, правяра́ць
3. ака́звацца, праяўля́цца
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Карабе́ль, укр.корабель, рус.корабль, чэш.koráb, славац.koráb, польск.korab, ст.-слав.корабль, балг.кораб, серб.-харв.ко̏рабаљ, славен.korabelj. Лічыцца праславянскім запазычаннем з грэч.χαςάβιον (Бернекер, 567). Спасылка на адзінасць гэтага эвентуальнага праславянскага грэцызма нічога не даводзіць, бо праблема палеабалканізмаў у праславянскай мове зусім не вывучана. Зафіксаванае толькі ў візантыйскую эпоху грэч.καράβιον тым не менш перадаецца ў славянскіх мовах з ‑bъ‑, а не ‑v‑, што гаворыць на карысць яго палеабалканскага паходжання (параўн. Трубачоў, Эт. сл. 11, 46–48).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ма́рыць, ма́ру, ма́рыш, ма́рыць; незак.
Аддавацца марам. Калі туман плыве над логам, Рассейваючы кроплі рос, Стаю пад-сонцам я і мару.Панчанка.— Вось так, вось так, — прыгаворвае пані Мар’я, малюючы. — І трэба, Малец, не глядзець, не марыць, а рабіць сваё...Брыль.// Думаць аб ажыццяўленні чаго‑н. вельмі жаданага, імкнуцца ў думках да чаго‑н. З дзіцячых гадоў Мікола любіў маляванне, і сам ён употай марыў аб мастацкай школе.Якімовіч.Тварык .. [Ірынкі] засв[я]ціўся — яна марыла аб спатканні з братам.Чорны.
2.перан.Даводзіць да поўнага знясіленая; мардаваць, мучыць. [Чэрскую] страшылі на допытах, білі, марылі голадам, і, нічога не дазнаўшыся, праз чатыры месяцы выпусцілі з турмы.Галавач.
3.перан.Даводзіць да знямогі. Нязручна ж у адзежыне ў хаце сядзець, бо так жа морыць цяпло, аж дрымотна становіцца.Лынькоў.Віктар прысеў на прызбу, угрэўся, і яго пачаў марыць сон.Асіпенка.
4.Спец. Трымаць драўніну ў вадзе, у спецыяльным растворы для надання ёй цёмнага колеру і моцнасці. Марыць дуб.// Фарбаваць драўніну марылкай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
mediate
[ˈmi:dieɪt]1.
v.i.
1) быць пасярэ́днікам, пасярэ́днічаць
2) займа́ць пасярэ́дняе ме́сца або́ стано́вішча
2.
v.t.
1) даво́дзіць да пагадне́ньня пасярэ́дніцтвам
2) быць су́вязьзю
3.
adj.
праме́жны, праме́жкавы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)