двое... (а таксама двая...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая па значэнню адпавядае словам: два, двайны, напрыклад: двоеўладдзе, дваяжэнства.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
добра... (а таксама дабра...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «добры», напрыклад: добраахвотны, добразычлівы, добрасардэчны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дэцы...
Першая састаўная частка складаных слоў; абазначае дзесятую долю той меры, якая названа ў другой частцы, напрыклад: дэцыграм, дэцылітр.
[Ад лац. decem — дзесяць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гідра...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая па значэнню адпавядае словам: «вада», «водны», «вадзяны», напрыклад: гідрабурэнне, гідрапомпа, гідрастанцыя, гідратэхніка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
жыцце... (а таксама жыцця...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову жыццё, напрыклад: жыццеадчуванне, жыццеразуменне, жыццесцвярджальны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
закона... (а таксама закана...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая ўказвае на адносіны да закона, законаў, напрыклад: законапарадак, законапалажэнне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
...знаўства, ‑а, н.
Другая састаўная частка складаных слоў, якія абазначаюць назвы навук і іх галін, напрыклад: глебазнаўства, грамадазнаўства, мовазнаўства.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
...значны, ‑ая, ‑ае.
Другая састаўная частка складаных слоў, якая паказвае на колькасць лічбаў у ліку, напрыклад: адназначны, двухзначны, васьмізначны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ілжэ... і лжэ...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам: «несапраўдны», «непраўдзівы», «ілжывы», напрыклад: ілжэвучоны, ілжэпрарок.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вяно́чак, ‑чка, м.
1. Памянш.-ласк. да вянок (у 1 знач.).
2. Частка кветкі, якая складаецца з пялёсткаў; венчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)