setback

[ˈsetbæk]

n.

1) адступле́ньне, затры́мка ў по́ступе; перашко́да, замі́нка f.

2) зьме́на на го́ршае, няўда́ча f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

bottleneck

[ˈbɑ:təlnek]

n.

1) ры́льца бутэ́лькі

2) ву́зкі прахо́д або́ ву́ліца

3) зато́р -у m.; перашко́да f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

drawback

[ˈdrɔbæk]

n.

1) невыго́да, перашко́да, шко́да f.; адмо́ўны бок

2) недахо́п -у m.

3) зваро́тнае мы́та

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

tama

tam|a

ж.

1. плаціна; гаць;

2. перашкода, бар’ер;

kłaść ~ę — класці канец чаму

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

затры́мка ж. (перашкода) Störung f -, -en; Verzögerung f -, -en (у часе); Stóckung f -, -en (запінка); Áufschub m -(e)s -schübe (часовае спыненне); гл. затрымліваць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

cumber

[ˈkʌmbər]

1.

v.t.

1) абцяжа́рваць; турбава́ць

2) заміна́ць, перашкаджа́ць

2.

n.

замі́нка, перашко́да f.; цяжа́р -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

interference

[,ɪntərˈfɪrəns]

n.

1) перашкаджа́ньне, уме́шваньне n.

2) перашко́да, замі́нка f.

3) Phys. інтэрфэрэ́нцыя f. (хва́ляў гукавы́х, сьветлавы́х)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

entanglement

[ɪnˈtæŋgəlmənt]

n.

1) пераблы́тваньне, зблы́тваньне n.

2) ублы́тваньне ў ця́жкасьці

3) Mil. перашко́да (асабл. з калю́чага дро́ту)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Праці́ўства ’супраціўленне’ (Гарэц.). Да проці, праціўны. Адносна мажлівасці вывядзення nomina abstracta ад архаічных бяссуфіксных прыметнікаў тыпу *protivъ або ў выніку дэзінтэграцыі суфіксальнага элемента ‑ъn‑ у прыметніку *protivъnъ гл. Краўчук, Дифференц., 23–24. Сюды ж праціве́нства ’тс’ (Нас.) з польск. przeciwieństwo ’супрацьлегласць; перашкода, памеха’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

за́гваздка, ‑і, ДМ ‑дцы; Р мн. ‑дак; ж.

1. Спецыяльны шпень, які ўстаўляецца ў дзірку калёснай восі, каб не спадалі колы. Згубіць загваздку. □ Не праехаў я і вярсты, як з восі выскачыла загваздка, кола скацілася, і конь стаў. Скрыпка. // Такое прыстасаванне для замацавання якой‑н. дэталі.

2. перан. Перашкода, замінка. А ў гэтым якраз і загваздка. Сілы ў руках — хоць адбаўляй, а спрыту да працы аніякага. Пянкрат.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)