alpha

[ˈælfə]

n.

1) а́льфа f. (пе́ршая лі́тара грэ́цкага альфабэ́ту)

2) пача́так -ку m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Principia magna saepe parva in exitu

Вялікі пачатак часта канчаецца малым вынікам.

Большое начинание часто заканчивается малым результатом.

Гл.: Parturiunt...

Шасцімоўны слоўнік прыказак, прымавак і крылатых слоў (1993, правапіс да 2008 г.)

zainicjować

зак. co выступіць ініцыятарам (пачынальнікам) чаго; пакласці пачатак чаму

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

nastanie

н. надыход; пачатак;

z ~m wiosny — з надыходам вясны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

тэ́за, ‑ы, ж.

Спец. Тое, што і тэзіс (у 1 знач.). У беларускім тэксце «Санета» цалкам выпалі першая частка верша, .. тэза, у якой сцвярджаецца свядомы пачатак у творчасці. М. Стральцоў.

[Фр. thése.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

первонача́ло ср.

1. прост. пача́так, -тку м.;

с первонача́ла з са́мага пача́тку;

2. книжн. (первооснова) першаасно́ва, -вы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ánbeginn m -s пача́так;

vom (érsten) ~ ад са́мага пача́тку

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Eröffnung f -, -en

1) адкрыццё; пача́так

2) шахм. дэбю́т

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Страк ‘страказа’ (шчуч., ЛА, 1). Несумненна, пачатак слова страказа (гл.), збліжаны з строк, гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

alpha [ˈælfə] n. а́льфа (1-я літара грэчаскага алфавіта)

♦

alpha and omega а́льфа і аме́га; пача́так і кане́ц; са́мае істо́тнае/гало́ўнае

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)