Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
капіта́льны
(лац. capitalis = галоўны)
1) асноўны, галоўны; істотны, карэнны (напр. к-ае будаўніцтва, к. рамонт);
2) грунтоўны, значны, важны (напр. к. твор).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
о́бер-канду́ктар
(ад обер- + канауктар)
уст.галоўны кандуктар.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
першара́дны, ‑ая, ‑ае.
Галоўны, асноўны, найважнейшы. Партрэт займае ў кампазіцыі балады першараднае месца.У. Калеснік.Савецкі Саюз надае першараднае значэнне пытанню забеспячэння міру.«Звязда».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Паса́дны ’галоўны, асноўны’ (Яруш.), пасадны авёс ’авёс для кармлення каня ў дарозе’ (веткі, Мат. Гом.). З польск.posada ’аснова, фундамент’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ГЕНЕРА́Л (ад лац. generalis агульны, галоўны),
1) воінскае званне (чын) вышэйшага каманднага саставу ва ўзбр. сілах многіх краін свету. У Рэспубліцы Беларусь існуюць наступныя званні: генерал-маёр, генерал-лейтэнант, генерал-палкоўнік.
2) Службовая асоба земскіх судоў у ВКЛ, галоўнывозны. Выбіраўся ваяводамі, старостамі і павятовай шляхтай з асоб, якія мелі нерухомую маёмасць у дадзеным ваяводстве або павеце. Зацвярджаўся на пасаду вял. князем. На першай сесіі земскага суда прымаў адпаведную прысягу. Мог выконваць абавязкі і за межамі свайго павета або ваяводства па ўсёй тэр.ВКЛ.
3) Тытул кіраўніка ордэна езуітаў, а таксама некат. інш. каталіцкіх манаскіх ордэнаў.