альтыме́тр

(ад лац. altus = высокі + -метр)

авіяцыйны прыбор вызначэння вышыні палёту.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

даўгалы́гі, ‑ая, ‑ае.

Разм. Высокі і худы; даўганогі. Даўгалыгі, худы, сагнуўшыся ад холаду,.. [Нічыпар] спяшаўся. Чарнышэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Hóchparterre [-tεr] n -s, -s буд. высо́кі партэ́рны паверх; бельэта́ж

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ténor II m -s, Tenöre тэ́нар (высокі мужчынскі голас)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

вышэ́йшы выш. ст. ад высокі hoch, größer (ростам);

2. (самы высокі) höchst; гл. найвышэйшы;

3.:

вышэ́йшая адука́цыя Hóchschulbildung f -;

вышэ́йшая навуча́льная ўстано́ва Hóchschule f -, -n;

◊

у вышэ́йшай ступе́ні im höchsten Gráde, hóchgradig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

*Вісажа́р 1, вісыжа́р ’назва сузор’яў’ (Бяльк.). Да весажо́р (гл.).

Вісажар 2, вісыжа́р ’высокі чалавек’ (Яўс.), пераноснае экспрэсіўнае значэнне ад весажо́р. Магчыма, гэта кантамінаваная лексема (з высо́кі і рус. поджа́рый ’сухарлявы’).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Бяржу́н ’высокі чалавек’ (Бяльк.). Гл. біржа́к.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Тэ́нар ‘высокі тэмбр мужчынскага голасу’ (ТСБМ, Пятр.), тэно́р ‘тс’ (Некр. і Байк.). Хутчэй за ўсё, праз польскую мову, дзе tenor ‘самы высокі мужчынскі голас’, якое з італ. tenore ‘тс’. Форма з канцавым націскам з франц. tenor, якое таксама з італьянкай мовы (Арол, 4, 60), што ад лац. tenēre ‘тэнар; трымаць’, бо высокі голас «трымае» мелодыю (Фасмер, 4, 42).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ланса́да

(фр. lançade)

круты высокі скачок верхавога каня ў цыркавым конным спорце.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

элева́та

(іт. elevato = высокі)

1) муз. узнёсла;

2) характар выканання музычнага твора.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)