adornment [əˈdɔ:nmənt] n.
1. аздабле́нне, упрыго́жванне (дзеянне)
2. упрыго́жанне, упрыгажэ́нне (прадмет для аздаблення)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
уздзе́цца, ‑дзенецца; зак.
Надзецца, насадзіцца, нацягнуцца на які‑н. прадмет.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
І́ДАЛ (ад грэч. eidōlon вобраз, падабенства),
матэрыяльны прадмет, які з’яўляецца аб’ектам рэліг. пакланення. На Беларусі І. — каменныя, драўляныя або металічныя скульпт. выявы язычніцкіх багоў (напр., Шклоўскі ідал). Лакальныя назвы — багі, балваны, каменныя бабы, куміры, стоды, ёлупы. У час язычніцтва 1. ставілі на капішчах як аб’екты пакланення. Пасля ўсталявання хрысціянства большасць І. была знішчана, закапана ў зямлю ці ўтоплена; на многіх выбівалі крыжы ці надавалі ім форму крыжа. У пераносным сэнсе — прадмет сляпога пакланення.
т. 7, с. 165
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
матра́ц, -а, мн. -ы, -аў, м.
Мяккая тоўстая ватовая падсцілка на ложак або прадмет такога ж прызначэння са спружынным каркасам.
|| прым. матра́цны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чыстапіса́нне, -я, н. (уст.).
Вучэбны прадмет у пачатковых класах, які ставіў сваёй мэтай выпрацоўку прыгожага выразнага почырку ў вучняў (у савецкай школе).
Урок чыстапісання.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
экспана́т, -а, М -на́це, мн. -ы, -аў, м.
Прадмет, які выстаўляецца ў музеі або на выстаўцы для агляду.
Рарытэтны э.
|| прым. экспана́тны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
АРЫЕНЦІ́Р,
1) добра бачны на мясцовасці нерухомы прадмет або элемент рэльефу, па якім можна арыентавацца на мясцовасці.
2) У пераносным значэнні — кірунак дзейнасці, мэта, устаноўка.
т. 2, с. 6
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
лі́фчык, ‑а, м.
Прадмет дзіцячай ці жаночай бялізны, які аблягае грудзі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трайні́к, ‑а, м.
Спец.
1. Прадмет, які мае тры аднародныя часткі або які складаецца з трох частак. Патрубак-трайнік. Водаправодны трайнік.
2. Мера або прадмет, якія складаюцца з трох аднолькавых адзінак. Дошка-трайнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пракла́дка, -і, ДМ -дцы, ж.
1. гл. пракласці, пралажыць.
2. мн. -і, -дак. Прадмет, пракладзены паміж чым-н.
Кардонная п.
|| прым. пракла́дачны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)