відары́с, -а, мн. -ы, -аў, м.
Прадмет, знак, сімвал і пад., якія ўвасабляюць пэўную ідэю.
В. герба на сцягу.
В. чайніка на шыльдзе.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
adornment [əˈdɔ:nmənt] n.
1. аздабле́нне, упрыго́жванне (дзеянне)
2. упрыго́жанне, упрыгажэ́нне (прадмет для аздаблення)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
АРЫЕНЦІ́Р,
1) добра бачны на мясцовасці нерухомы прадмет або элемент рэльефу, па якім можна арыентавацца на мясцовасці.
2) У пераносным значэнні — кірунак дзейнасці, мэта, устаноўка.
т. 2, с. 6
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
уздзе́цца, ‑дзенецца; зак.
Надзецца, насадзіцца, нацягнуцца на які‑н. прадмет.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
матра́ц, -а, мн. -ы, -аў, м.
Мяккая тоўстая ватовая падсцілка на ложак або прадмет такога ж прызначэння са спружынным каркасам.
|| прым. матра́цны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чыстапіса́нне, -я, н. (уст.).
Вучэбны прадмет у пачатковых класах, які ставіў сваёй мэтай выпрацоўку прыгожага выразнага почырку ў вучняў (у савецкай школе).
Урок чыстапісання.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
экспана́т, -а, М -на́це, мн. -ы, -аў, м.
Прадмет, які выстаўляецца ў музеі або на выстаўцы для агляду.
Рарытэтны э.
|| прым. экспана́тны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
лі́фчык, ‑а, м.
Прадмет дзіцячай ці жаночай бялізны, які аблягае грудзі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ДЗЕ́ЙНІК,
галоўны член двухсастаўнога сказа, што абазначае прадмет, прыкмета якога сцвярджаецца або адмаўляецца ў выказніку. Разам з выказнікам складае прэдыкатыўную аснову двухсастаўнога сказа. Можа абазначаць чалавека, жывую істоту, неадушаўлёны прадмет, з’яву прыроды, апрадмечанае дзеянне, адцягненае паняцце. Выражаецца назоўнікам і інш. часцінамі мовы, якія набываюць у кантэксце прадметнае значэнне (субстантывіруюцца), а таксама займеннікам, інфінітывам і словазлучэннямі розных тыпаў: «Маладыя любяць дружыць з дарослымі», «Іншы скажа — проста ў сук улепіць», «Стаць за лесніка не ў яго натуры», «Над рэчкай праляцела пяць качак».
Літ.:
Беларуская граматыка. Ч. 2. Мн., 1986.
т. 6, с. 102
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
трайні́к, ‑а, м.
Спец.
1. Прадмет, які мае тры аднародныя часткі або які складаецца з трох частак. Патрубак-трайнік. Водаправодны трайнік.
2. Мера або прадмет, якія складаюцца з трох аднолькавых адзінак. Дошка-трайнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)