kardynalny
kardynaln|y
кніжн. асноўны, галоўны; кардынальны;
~a zasada — галоўны (асноўны) прынцып;
~y błąd — галоўная памылка
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
магістра́льны
(лац. magistralis = галоўны)
1) які мае адносіны да магістралі (напр. м-ая шаша);
2) галоўны, асноўны (напр. м. напрамак).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
галоў...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню: а) слову «галоўны», напрыклад: галоўурач; б) словам «галоўнае ўпраўленне», напрыклад: галоўкінапракат, галоўліт.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АГА́НЬЯ (Agaña),
галоўны горад і порт на в-ве Гуам (уладанне ЗША), у зах. частцы Ціхага ак. 1,1 тыс. ж. (1990). Паблізу аэрапорт і ваен. базы ЗША.
т. 1, с. 70
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
St Paul’s Cathedral [sntˌpɔ:lzkəˈθi:drəl] n. сабор Свято́га Паўла (галоўны сабор англіканскай царквы, Лондан)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
post office [ˈpəʊstˌɒfɪs] n. по́шта, пашто́вае аддзяле́нне;
a general post office гало́ўны пашта́мт
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ГЕНЕРА́Л (ад лац. generalis агульны, галоўны),
1) воінскае званне (чын) вышэйшага каманднага саставу ва ўзбр. сілах многіх краін свету. У Рэспубліцы Беларусь існуюць наступныя званні: генерал-маёр, генерал-лейтэнант, генерал-палкоўнік.
2) Службовая асоба земскіх судоў у ВКЛ, галоўны возны. Выбіраўся ваяводамі, старостамі і павятовай шляхтай з асоб, якія мелі нерухомую маёмасць у дадзеным ваяводстве або павеце. Зацвярджаўся на пасаду вял. князем. На першай сесіі земскага суда прымаў адпаведную прысягу. Мог выконваць абавязкі і за межамі свайго павета або ваяводства па ўсёй тэр. ВКЛ.
3) Тытул кіраўніка ордэна езуітаў, а таксама некат. інш. каталіцкіх манаскіх ордэнаў.
т. 5, с. 152
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
redaktor
м. рэдактар;
redaktor naczelny — галоўны рэдактар
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
gł.
1. = główny — галоўны;
2. = głębokość — глыбіня
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
першаступе́нны, ‑ая, ‑ае.
Найважнейшы, галоўны; першарадны. Пісар сядзеў усё ў той жа постаці надзвычай сур’ёзнага чалавека, нібы ён ратаваў першаступенныя пытанні часу. Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)