стажо́р

(фр. stagiaire)

асоба, якая праходзіць выпрабавальны стаж перад залічэннем на працу.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

экспеды́тар

(ням. Expeditor, ад лац. expedire = адпраўляць)

асоба, якая займаецца экспедыцыяй 1.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

speaker [ˈspi:kə] n.

1. прамо́ўца, дакла́дчык

2. асо́ба, яка́я вало́дае мо́ваю;

be a speaker of French гавары́ць па-францу́зску

3. the Speaker спі́кер (у парламенце)

4. гучнагавары́цель, дына́мік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

suspicious [səˈspɪʃəs] adj.

1. падазро́ны, недаве́рлівы;

be suspicious about/of smth./smb. падазрава́ць што-н./каго́-н.

2. падазро́ны; той, хто выкліка́е падазро́насць;

a suspicious character цёмная асо́ба

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

illuminator

[ɪˈlu:mɪneɪtər]

n.

1) асьвятля́льнік -а m. (асо́ба); рэфле́ктар -а m., сьвяці́льня f.

2) маста́к -ілюстра́тар

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Chinaman

[ˈtʃaɪnəmən]

n., pl. -men

1) кіта́ец -йца m. (у абра́зьлівым ужы́тку)

2) асо́ба кіта́йскага пахо́джаньня

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

am

[æm, unstressed əm]

v.

пе́ршая асо́ба адз лі́ку ад “to be”

I am — Я ёсьць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Прадстаўні́к ’асоба, якая прадстаўляе чые-небудзь інтарэсы, пэўную групу людзей’ (ТСБМ). Неалагізм пачатку XX ст. (Гіст. лекс., 240). Калька рус. представи́тель ’тс’, першапачаткова предста́витель як пераклад франц. représentant ’тс’ (Вінаградар, Этимология–1963, 104), зыходнае ст.-слав. прѣдъставити ’прапанаваць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Каміса́р ’кіруючая асоба з грамадска-палітычнымі, адміністрацыйнымі функцыямі’, ’паліцэйскі, прыстаў’ (ТСБМ), камысар (Сержп. Казкі), кыміса́р (Бяльк.), ст.-бел. комисаръ, коммисаръ (пач. XVI ст.) ’ураднік са спецыяльнымі абавязкамі’ < ст.-польск. komisarz < ням. Kommisar < с.-лац. commissarius (Булыка, Запаз., 163).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

супрацо́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.

1. Чалавек, які працуе разам з кім-н.

Супрацоўнікі аддзела.

2. Назва работнікаў некаторых спецыяльнасцей, а таксама ўвогуле служачых.

С. музея.

С. часопіса.

Літаратурны с.

○

Навуковы супрацоўнік — пасада супрацоўніка навукова-даследчай установы; асоба, якая займае гэтую пасаду.

|| ж. супрацо́ўніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. супрацо́ўніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)