Ра́мы мн. л. ’прыстасаванне (дуга з пераплеценымі вяроўкамі), у якім носяць сена’ (полац., ДАБМ, камент.). Да рама1 (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Раўно́шчы ’рэўнасць’ (Сцяшк. Сл.). Абстрактны назоўнік на ‑ошчы, якім прыпісваецца ўкраінскае паходжанне, параўн. любошчы, радашча (гл.). Да рэўнасць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Сшыпу́ліць ’стуліць, сшыць’, сшыпу́лены ’сшыты на скорую руку’ (Яўс.). Магчыма, да шып ’драўляны клін, якім злучаюць бярвенні’. Гл. шыпуліць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Bedíngungf -, -en (перад)умо́ва;
únter ~en у умо́вах;
zu wélchen ~en? на які́х умо́вах?;
únter keiner ~ ні ў які́м ра́зе
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
behütenvt (vor D) зберага́ць, барані́ць, засцерага́ць (ад каго-н., чаго-н.);
ein Gehéimnis ~ захо́ўваць та́йну;
behüte! ні ў я́кім ра́зе!
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
absolutnie
1. абсалютна, зусім, цалкам;
absolutnie o czym zapomnieć — зусім (абсалютна) запамятаваць пра што (аб чым);
2. ні ў якім разе; нізавошта
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
walec
м.
1.мат. цыліндр;
2.тэх. валец, валок; каток;
walec drogowy — дарожны каток;
po jakiego walca — за якім ліхам; якога ліха
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
saving
[ˈseɪvɪŋ]1.
adj.
1) выратава́льны
2) які́ ашчаджа́е, ашча́дны
3) які́ ро́біць агаво́рку, абмежава́ньне
a saving clause — пункт, у які́м зро́бленая агаво́рка
2.
n.
1) ашчаджа́ньне n.
2) ашча́днасьць f., заашча́джанае n.
•
- savings
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
АСКЛЕПІЯ́ДАЎ ВЕРШ,
памер у метрычным вершаскладанні, вынайдзены стараж.-грэч. паэтам Асклепіядам Самоскім (3 ст. да нашай эры). Своеасаблівая мадыфікацыя пентаметра, у якім першая і перадапошняя дактылічныя стопы ўсечаны на адзін кароткі склад. У сілабатанічным вершаскладанні імітацыі Асклепіядава верша выключна рэдкія. У бел. паэзіі ўжыты толькі ў перакладзеным М.Багдановічам «Помніку» Гарацыя.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АРБІТРА́Ж (франц. arbitrage),
спосаб разгляду спрэчных спраў, пры якім зацікаўленыя бакі звяртаюцца да арбітраў (гл.Трацейскі суд). У б.СССР існаваў у 1931—91. Вырашаў спрэчкі паміж дзярж., кааператыўнымі і грамадскімі арг-цыямі. На Беларусі функцыі арбітражу перайшлі да створаных у 1991 гаспадарчых судоў. Спрэчкі паміж дзяржавамі вырашае арбітраж міжнародны.