уцэ́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак.; ж.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. уцэньваць — уцаніць.

2. Розніца паміж першапачатковай і зніжанай цаной. Сума ўцэнкі складае 5 %.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дэпане́нт, ‑а, М ‑нце, м.

1. Тое, што і дэпазітар.

2. Асоба, якой належыць грашовая сума, не выплачаная прадпрыемствам або ўстановай па якой‑н. прычыне ва ўстаноўлены тэрмін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

куш, ‑а, м.

Разм.

1. Стаўка ў картачнай гульні.

2. Вялікая сума грошай. Круцкі разлічваў доўга жыць, зарабіць на важнай аперацыі вялікі куш, праславіцца ў «вольным свеце». Гамолка.

[Ад фр. couche — стаўка ў гульні.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

rental [ˈrentl] n.

1. су́ма арэ́нднай пла́ты; рэ́нтавы дахо́д

2. то́е, што здае́цца ў арэ́нду або́ ў прака́т

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

disbursement

[dɪsˈbɜ:rsmənt]

n.

1) выпла́та f.

2) вы́плачаная су́ма

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

totality

[,toʊˈtæləti]

n.

уся́ ко́лькасьць, су́ма f.; паўната́ f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

куш

(фр. couche = стаўка ў гульні)

вялікая сума грошай; вялікі хабар.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

прыбы́так, -тку, мн. -ткі, -ткаў, м.

1. Сума, на якую даход перавышае выдаткі.

Чысты п.

2. Абагульняючы паказчык фінансавых вынікаў гаспадарчай дзейнасці прадпрыемства.

3. перан. Карысць, выгада (разм.).

Які п. нам з гэтага?

4. Пра з’яўленне патомства (у сям’і, гаспадарцы і пад.; разм.).

Чакаць прыбытку ў хаце.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыска́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., што.

Абл. У выразе: прыскаліць вочы (вока) — прыжмурыцца. Гантман прыскаліў вока, быццам прыгадваючы, якая б магла быць такая сума, што дасталася Цітковаму брату. Лобан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

БІНО́М (ад бі... + грэч. nomē доля, частка),

двухсклад, сума або рознасць двух аднаскладаў, напр., a+b, 2m−3n​2. Аб ступенях бінома, напр. алг. выразах тыпу (x + y)​n, гл. Ньютана біном.

т. 3, с. 154

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)