Суты́ ра ’сварка’ (Мат. Гом. ), суты́ р , суты́ рнік ’аматар судзіцца’, сутыра́ цца ’цягацца па судах’, суты́ ршчына ’цяганіна па судах, судовая спрэчка, прычэпка’ (свір., Ласт. ). Параўн. рус. суты́ рь ’сварка, непакой’, суты́ рить ’спрачацца ’. Узыходзіць да прасл. *sǫtorъ ’сутыкненне, трэнне’ (гл. сутарыца ) з чаргаваннем галосных у аснове; да семантыкі параўн. рус. суто́ рить ’плявузгаць’, гл. Фасмер , 3, 811, 812.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
gainsay
[,geɪnˈseɪ]
1.
v., -said or sayed, saying
1) пярэ́ чыць, супярэ́ чыць; дыспутава́ ць, спрача́ цца
2) супрацьдзе́ яць, супрацьста́ віцца
2.
n.
пярэ́ чаньне, адмаўле́ ньне, супярэ́ чаньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
спор м. э́ чка, -кі ж.
вступи́ ть в спор уступі́ ць у спрэ́ чку, пача́ ць спрача́ цца ;
◊
спо́ ру нет бясспрэ́ чна, гаво́ ркі няма́ ;
вне спо́ ра бясспрэ́ чна;
на спор у закла́ д.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
спо́ рить несов.
1. спрача́ цца ; см. поспо́ рить 1
2. (состязаться) змага́ цца;
3. (заключать пари) ісці́ ў закла́ д, заклада́ цца;
◊
о вку́ сах не спо́ рят аб гу́ стах не спрача́ юцца.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Вайця́ ць ’надакучліва гаварыць’ (Мядзв. , Сцяц. , Бір. Дзярж. ); ’спрачацца , дамаўляцца’ (Сцяшк. МГ ); ’рабіць вымову, упікаць’ (КЭС ). Укр. вайтяти ’выражаць незадавальненне; гаварыць’. Беларуска-ўкраінская ізалекса балтыйскага паходжання; літ. vaitóti ’вохкаць, стагнаць’ (Непакупны, Бел.-укр. ізал. , 53–54; Весці АН БССР , 1969, 4, 132; J. Safarewicz, Ze słownictwa bałto-sł. Studia językozn., 1967, 254; Блесэ, KZ , 75, 1957, 91–121).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
skirmish
[ˈskɜ:rmɪʃ]
1.
n.
1) мала́ я збро́ йная суты́ чка, перастрэ́ лка
2) спрэ́ чка, сва́ рка, ла́ янка f.
2.
v.i.
1) ве́ сьці суты́ чкі, ваява́ ць
2) спрача́ цца , свары́ цца, ла́ яцца
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
трэ́ сціся
1. sich schütteln, zí ttern vi
2. (дрыжаць ) zí ttern vi é ben vi
3. (спрачацца разм. á nken, sich stré iten* ;
4. (хвалявацца ) sich só rgen, besó rgt sein (um A
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
таро́ йкацца і таро́ кацца , ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
Разм. Доўга гаварыць, дамаўляцца, спрачацца ; валаводзіць, марудзіць, спрачаючыся. За сцяною, чуваць, рахуюцца старыя, як і я сам, халасцякі. Таройкаюцца за памер складчыны. Мыслівец . Пакуль мы таройкаліся, цягнік адышоў. Пянкрат . Давай бліжэй да справы, бо так мы да раніцы будзем тарокацца, — працягвала Лена. Няхай . [Дзед Аніська:] — Пакуль мы тарокаліся з ім, дык яна напякла, браце, грэцкіх блінцоў, наскварыла сала. Лужанін .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сварыцца , лаяцца, спрачацца ; калаціцца, гыркацца, цапацца (разм. ); грызціся (перан. ) □ разыгрываць сцэны
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)
Су́ тарыца ’мітусня, бязладная бегатня’, су́ тарыцца ’мітусіцца’, су́ тарны ’мітуслівы’ (Ласт. ). Параўн. укр. су́ торатися , рус. су́ ториться ’спрачацца ’, польск. posątorzyć się ’паспрачацца’. Борысь (Etymologie, 582) адносіць сюды ж серб.-харв. sútor ’першы вечаровы змрок’ і рэканструюе прасл. *sǫtorъ (*sǫtora ), вытворнае ад *ter‑ (гл. церці ) з прыйменнай прыст. *sǫ‑ , якой адпавядае прыдзеяслоўная прыст. *sъ‑ з першасным значэннем ’узаемнае трэнне, сутыкненне, спрэчка’, параўн. суты́ ра (гл.). Гл. папярэдняе слова , таксама Фасмер , 3, 811.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)