захире́лый

1. зача́хлы, чэ́злы, сла́бы́;

2. (пришедший в упадок) падупа́лы; заняпа́лы; чэ́злы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

schmächtig a сла́бы, кво́лы, хударля́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

schwächlich a сла́бы, кво́лы, хвараві́ты

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

siech a сла́бы, кво́лы, хво́ры

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

faint​1 [feɪnt] adj.

1. сла́бы, аслабе́лы

2. сла́бы, невыра́зны

3. ве́льмі нязна́чны

♦

not have the faintest idea about smth. не мець нія́кага ўяўле́ння аб чым-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

маро́зік, ‑а, м.

Памянш.-ласк. да мароз; невялікі, слабы мароз. Пасля невялікіх марозікаў зноў усталяваліся цёплыя, сонечныя дні. Ваданосаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

anaemic [əˈni:mɪk] adj. BrE

1. анемі́чны, малакро́ўны

2. вя́лы, кво́лы, ве́льмі сла́бы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

passenger [ˈpæsəndʒə] n.

1. пасажы́р

2. infml сла́бы гуле́ц (у кама́ндзе), «бала́ст»

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ГРА́ВІС (ад лац. gravis цяжкі),

1) тон складоў у стараж.-грэч. мове, які характарызуецца адсутнасцю павышэння голасу. Супрацьпастаўляецца акуту.

2) Від націску ў швед. мове, пры якім склад, што ідзе за складам з асноўным націскам, мае слабы пабочны націск; рух тону пры гэтым характарызуецца як сыходна-ўзыходны.

3) Дыякрытычны знак (`), які абазначае ў франц. мове ступень адкрытасці галосных: pére.

т. 5, с. 382

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

аперыты́ў

(фр. apéritif)

слабы спіртны напітак для ўзбуджэння апетыту.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)