святлокапірава́нне, ‑я, н.
Спец. Здыманне копій пры дапамозе святла.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
святлосігна́л, ‑у, м.
Сігнал, які падаецца пры дапамозе святла.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
святлочуллі́вы, ‑ая, ‑ае.
Успрымальны, адчувальны да святла. Святлочуллівы нерв.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
палярыза́тар, ‑а, м.
Спец. Прылада для атрымання палярызаванага святла.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
МАЛЮ́СА ЗАКО́Н,
залежнасць інтэнсіўнасці лінейна палярызаванага святла пасля яго праходжання праз аналізатар ад вугла α паміж плоскасцямі палярызацыі зыходнага святла і аналізатара. Паводле М.з. вызначаецца інтэнсіўнасць святла пры яго праходжанні праз палярызацыйныя прылады.
Устаноўлены Э.Л. Малюсам у 1810 і выражаецца формулай I = I0cos2α, дзе I0 і I — інтэнсіўнасць святла, што падае на аналізатар і выходзіць з яго (адпаведна). Святло з інш. (нелінейнай) палярызацыяй (гл. Палярызацыя святла) вызначаецца як сума двух лінейна палярызаваных складальных, да кожнай з якіх прыдатны М.з.; страты, што не ўлічваюцца М.з., вызначаюцца дадаткова.
т. 10, с. 50
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
спо́лах, -у, мн. -і, -аў, м.
1. Тое, што і спалох.
На твары ў дзіцяці с.
2. звычайна мн. Паўночнае ззянне, яго водбліск.
3. звычайна мн. Успышкі маланкі, агню, святла; зарніца; водбліскі зары.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
святлонепраніка́льны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які не прапускае святла. Святлонепранікальны матэрыял.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дыспе́рсія, ‑і, ж.
Раскладанне, раздзяленне, рассейванне. Дысперсія святла. Дысперсія гука.
[Лац. dispersio.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
палярыско́п, ‑а, м.
Спец. Прылада для выяўлення частковай палярызацыі святла.
[Ад лац. polaris — палярны і грэч. skopéō — гляджу.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БУГЕ́РА—ЛА́МБЕРТА—БЭ́РА ЗАКО́Н,
вызначае паступовае аслабленне паралельнага монахраматычнага пучка святла пры распаўсюджванні яго ў паглынальным асяроддзі. Выражаецца формулай
, дзе I — інтэнсіўнасць пучка святла, што прайшоў праз слой рэчыва таўшчынёй d, I0 — інтэнсіўнасць уваходнага пучка, μ — паказчык паглынання святла, які залежыць ад частаты святла, хім. прыроды і стану рэчыва. Для разбаўленага раствору паглынальнага рэчыва ў непаглынальным растваральніку μ = χC, дзе χ — паказчык паглынання святла на адзінку канцэнтрацыі C паглынальнага рэчыва ў растворы. Адкрыты ў 1729 П.Бугерам, падрабязна разгледжаны ням. вучоным І.Г.Ламбертам у 1760 і доследна правераны для раствораў ням. вучоным А.Бэрам у 1852.
т. 3, с. 305
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)