манархі́зм, ‑у, м.

1. Сістэма адзінаўладства; манархія.

2. Рэакцыйны палітычны напрамак, які прызнае манархію адзінай формай дзяржаўнай улады.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паліт...,

Першая састаўная частка складаных і складанаскарочаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «палітычны», напрыклад: палітграмата, палітшкола, палітрук.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Салон,

старажытнагрэчаскі палітычны дзеяч.

т. 14, с. 114

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

politician [ˌpɒləˈtɪʃn] n. палі́тык; дзяржа́ўны, паліты́чны дзе́яч;

a consummate politician то́нкі палі́тык

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

politicize, BrE -ise [pəˈlɪtɪsaɪz] v.

1. займа́цца палі́тыкай

2. надава́ць паліты́чны хара́ктар

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

savvy​1 [ˈsævi] n. infml ке́млівасць, здаро́вы сэнс;

political savvy паліты́чны во́пыт

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

наро́дніцтва, -а, н.

Грамадска-палітычны рух у Расіі ў 2-й палавіне 19 ст., які ідэалізаваў сялянскую абшчыну і імкнуўся цераз яе ажыццявіць ідэі сялянскай дэмакратыі і пераходу да сацыялізму, мінуючы капіталізм.

|| прым. наро́дніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

клерыкалі́зм, ‑у, м.

Рэакцыйны палітычны напрамак у капіталістычных краінах, які імкнецца ўзмацніць уплыў царквы на грамадска-палітычнае і культурнае жыццё.

[Ад лац. clericalis — царкоўны.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сацыя́л-здра́днік, ‑а, м.

Палітычны дзеяч, які называе сябе сацыялістам, а на самой справе здраджвае інтарэсам сацыялізма і рабочага класа.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Stáatsmann m -s, -männer дзяржа́ўны дзе́яч, паліты́чны дзе́яч

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)