скол м.
1. (месца) Ábsplitterungsstelle f -, -n;
2. (сколаты кавалак) Splítter m -s, -, ábgesplittertes Stück
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
атрыбу́цыя
(лац. attridutio = прыпісванне)
вызначэнне сапраўднасці, аўтэнтычнасці мастацкага твора, яго аўтара, месца і часу стварэння.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
клі́рас
(гр. kleros = жэрабя)
месца для пеўчых у хрысціянскім храме на ўзвышэнні па баках алтара.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
метагеагра́фія
(ад мета- + геаграфія)
галіна тэарэтычных даследаванняў, якая вывучае месца геаграфіі ў агульнай сістэме навук.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
рэзідэ́нцыя
(лац. residentio = месцазнаходжанне)
месца, дзе пастаянна знаходзіцца ўрад, кіраўнік дзяржавы або высокапастаўленая адміністрацыйная асоба.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ска́рбніца
(польск. skarbnica)
1) месца захоўвання дарагіх рэчаў, каштоўнасцей;
2) перан. невычэрпная крыніца чаго-н.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
эксгума́цыя
(ад экс- + лац. humus = зямля)
даставанне трупа з месца пахавання для судова-медыцынскага даследавання.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
кар’е́р I, -ру м. (бег лошади) карье́р;
імча́цца ~рам — мча́ться карье́ром;
◊ з ме́сца ў к. — с ме́ста в карье́р
кар’е́р II м., горн. карье́р
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
нараджэ́нне ср., в разн. знач. рожде́ние;
год і ме́сца ~ння — год и ме́сто рожде́ния;
сляпы́ ад ~ння — слепо́й от рожде́ния;
дзень ~ння — день рожде́ния
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гняздо́, -а́, мн. гнёзды і (з ліч. 2, 3, 4) гнязды́, гнёзд і гнёздаў, н.
1. У птушак, насякомых і паўзуноў: месца для жылля звычайна на перыяд кладкі яек і вывядзення дзіцянят.
Ластаўчына г.
Асінае г. (таксама перан.: пра прытулак злачынных людзей).
2. Паглыбленне, куды што-н. устаўляецца (спец.).
3. Група маладых раслін, грыбоў і пад., якія растуць разам.
Грузды і лісіцы раслі гнёздамі.
4. Укрытае месца для чаго-н.
Кулямётнае г.
5. Месца высеву двух або некалькіх зярнят, а таксама ўсходы гэтых зярнят (спец.).
6. Група аднакарэнных вытворных слоў, размешчаных пры загалоўным слове ў слоўніку.
|| памянш. гняздзе́чка, -а, мн. -і, -чак, н. (да 1 знач.).
|| прым. гнездавы́, -а́я, -о́е (да 1, 2, 5 і 6 знач.).
Гнездавая пасадка лесу.
Гнездавое размяшчэнне слоў у слоўніку.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)