incompetent

[ɪnˈkɑ:mpətənt]

1.

adj.

1) няўме́лы, няздо́льны; недасьве́дчаны ў чым-н.; незнаёмы з чым-н.; некваліфікава́ны; некампэтэ́нтны

2) неправаздо́льны

2.

n.

няўме́ка -і m. & f.; некампэтэ́нтны -ага m., некампэтэ́нтная f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

анданці́на,

1. прысл. Некалькі хутчэй, чым андантэ.

2. нескл., н. Музычны твор або яго частка, якія выконваюцца хутчэй, чым у сярэднепавольным тэмпе.

[Іт. andantino.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заста́віцца, ‑стаўлюся, ‑ставішся, ‑ставіцца; зак., чым.

Заставіць, загарадзіць сябе чым‑н. Алег пачаў хінуць Людмілу да сябе, але яна заставілася рукамі. Ермаловіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зашчамі́ць, ‑шчамлю, ‑шчэміш, ‑шчэміць; зак., што.

Заціснуць паміж чым‑н.; сціснуць з двух бакоў чым‑н. Зашчаміць губу зубамі. Зашчаміць пальцы дзвярамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ашука́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.

Завесці сябе ў зман; памыліцца, пралічыцца ў чым‑н. Ашукацца пры падліках. // Расчаравацца ў кім‑, чым‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

целяпа́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., чым.

Разм. Матляць чым‑н. Целяпаць нагамі. □ [Каза] паважна ківала тупым клінам рудаватай барады, целяпала кароткім хвастом. Кудравец.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

content​1 [ˈkɒntent] n.

1. pl. contents зме́сціва; то́е/усё, што змяшча́ецца/знахо́дзіцца (у чым-н.)

2. pl. contents змест;

a table of contents змест

3. су́тнасць, асно́ўны змест

4. утрыма́нне (чаго-н. у чым-н.), ко́лькасць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

fill in

а) зама́заць (расшчэ́піну)

б) напо́ўніць чым; уста́віць (да́ту ў зая́ве)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

fill in the time

займа́цца чым-н. у во́льны час, ба́віць час

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

forego

I

гл. forgo

II [fɔrˈgoʊ]

v., -went, -gone

папярэ́днічаць, быць пе́рад чым

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)