Ту́каўка ‘удод, Upupa epops L.’ (Некр. і Байк., Касп.). Да ту́каць ‘крычаць, палохаць крыкам’ (гл.); названа паводле крыку птушкі, які ўспрымаўся па-рознаму, параўн. то‑то‑то — перадача гукаў спеву ўдода (Мова Сен.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Муншту́к ’цуглі’, ст.-бел. мунштукъ, монштукъ, мунтштукъ ’тс’ (XVI ст.) запазычаны са ст.-польск. munsztuk, monsztuk, якім у суч: ням. мове адпавядае Mundstück ’тс’, ’мунштук’ (Булыка, Лекс. запазыч., 120; Жураўскі, Бел. мова, 62).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

адстра́т

(лац. adstratum = напластаванне)

з’явы ў мове карэннага насельніцтва, якія ўзніклі пад уплывам мовы прышэльцаў, а таксама сама мова прышэльцаў (параўн. субстрат 2).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

Scandinavian

[,skændɪˈneɪviən]

1.

adj.

скандына́ўскі

2.

n.

1) скандына́ў -ва m., скандына́ўка f.

2) скандына́ўская мо́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Serbian

[ˈsɜ:rbiən]

1.

adj.

сэ́рбскі

2.

n.

1) сэрб -а m., сэ́рбка f.

2) сэ́рбская мо́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Slavonic

[sləˈvɑ:nɪk]

1.

adj.

славя́нскі

2.

n.

1) славяні́н -а m., славя́нка f.

2) славя́нская мо́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Slovak

[ˈsloʊvæk]

1.

n.

1) слава́к -а m., слава́чка f.

2) слава́цкая мо́ва

2.

adj.

слава́цкі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Slovene

[ˈsloʊvi:n]

1.

n.

1) славе́нец -ца m., славе́нка f.

2) славе́нская мо́ва

2.

adj.

славе́нскі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Czech

[tʃek]

1.

n.

1) чэх -а m., чэ́шка f.

2) чэ́ская мо́ва

2.

adj.

чэ́скі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Greek

[gri:k]

1.

adj.

грэ́цкі

2.

n.

1) грэк -а m., грача́нка f.

2) грэ́цкая мо́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)