пажы́ўны, ‑ая, ‑ае.
Які ўтрымлівае рэчывы, патрэбныя для харчавання, жыўлення. Пажыўная страва. Пажыўныя рэчывы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тэ́фтэлі, ‑яў; адз. няма.
Страва з мяснога фаршу ў выглядзе шарыкаў. Тэфтэлі з рысам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КАМЫ́,
традыцыйная бел. страва, каша з бобу, гароху ці тоўчанай бульбы. К. называліся таксама галушкі з аўсянай або гарохавай мукі, замешанай на вадзе з соллю ў крутое цеста.
т. 7, с. 553
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
БА́БКА,
традыцыйная беларуская нар. страва. Драную бульбу заскварваюць салам, мясам з цыбуляю і інш. спецыямі і запякаюць. Гатовую бабку падаюць з малаком або смятанай. Вядома ўсюды ў наш час.
т. 2, с. 182
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КАЛІ́ННІЦА,
бел. страва з мукі і ягад каліны. Жытнюю муку запарвалі варам, калі яна «ўсалодае», сыпалі ягады каліны. Сушаныя ягады спачатку запарвалі варам і варылі. Елі К. з хлебам.
т. 7, с. 470
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
гюве́ч, ‑у, м.
1. Страва з смажанага мяса з агароднінай.
2. Кансерваваная гародніна з мясам.
[Тур. qiiveç.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
terrine [teˈri:n] п. франц. хало́дная стра́ва з мя́са пту́шкі, ры́бы і г. д.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
калату́ша, -ы, ж. (разм.).
1. Размешаная гразь, вада са снегам, усякая негустая маса.
На агародзе к. ад частых дажджоў.
2. Негустая вараная страва з раскалочанай у вадзе ці малацэ мукі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
запяка́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж.
1. Страва, прыгатаваная запяканнем.
Рысавая з.
2. Ягадная наліўка з прыправамі, прыгатаваная шляхам гарачай апрацоўкі.
Вішнёвая з.
|| прым. запяка́начны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
КА́ША,
1) у беларусаў вясельная абрадавая страва, якой частавалі маладых пасля, а часам і перад першай шлюбнай ноччу. Маладых, накрытых ручніком ці наміткай, прыводзілі з каморы ў хату, свякроў у вывернутым кажусе пугай здымала з іх пакрывала, кідала яго на печ і садзіла за стол, потым тройчы папераменна частавала з лыжкі К., трымаючы ў руках пугу. Пакаштаваўшы К., жаніх браў з рук маці лыжку з рэштай К. і кідаў яе на печ. Свякроў «біла» маладых пугай і выганяла з-за стала, яны аббягалі вакол яго і выходзілі з хаты, а свякроў садзілася на іх месца. За стол садзіліся госці. Неўзабаве маладая вярталася з закускай, частавала свякроў, апярэзвала яе поясам уласнага вырабу, вешала на плечы ручнік, на галаву завязвала чыстую хустку (Віцебшчына). Рытуал кідання К. на печ ці парог — рэшткі стараж. абраду ахвярапрынашэння продкам роду. Да 19 ст. яго першапачатковае значэнне страцілася. К. таксама абрадавая страва на радзінах (гл. Бабіна каша). 2) Традыцыйная страва амаль усіх народаў свету.
Л.А.Малаш.
т. 8, с. 197
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)