aerodyna

ж. паветраны карабель (пра самалёт, верталёт, планёр)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

про́вад, -ду м. про́вод;

прамы́ п. — прямо́й про́вод;

тэлефо́нны п. — телефо́нный про́вод;

паве́траны п. — возду́шный про́вод

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

эканама́йзер, ‑а, м.

Спец.

1. Прыстасаванне для награвання вады ці паветра цеплынёй дымавых газаў ці адпрацаванай парай. Паветраны эканамайзер.

2. Прыстасаванне ў карбюратары рухавіка ўнутранага згарання, якое служыць для абагачэння гаручай сумесі пры максімальнай пагрузцы.

[Англ. economizer.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Lúftangriff m -(e)s, -e вайск. паве́траны напа́д

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ethereal

[ɪˈӨɪriəl]

adj.

1) лёгкі; паве́траны; даліка́тны

2) незямны́; нябе́сны

3) Chem. этэ́рны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

КУЛЬТЫВА́ЦЫЯ (ад позналац. cultivo апрацоўваю),

рыхленне (без пераварочвання) апрацаванай глебы з падразаннем пустазелля. У выніку К. паляпшаецца паветраны і водны рэжым глебы, узмацняецца дзейнасць глебавых мікраарганізмаў, забяспечваюцца лепшыя ўмовы для прарастання насення культ. раслін, іх росту і развіцця. Праводзіцца прычапнымі і навяснымі культыватарамі з рабочымі органамі розных тыпаў. Бывае суцэльнай і міжрадковай.

Л.​В.​Круглоў.

т. 9, с. 15

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

аэраста́т

(ад аэра- + -стат)

лятальны апарат, напоўнены лягчэйшым за паветра газам; паветраны шар.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

airborne [ˈeəbɔ:n] adj.

1. які́ знахо́дзіцца ў паве́тры

2. які́ пераво́зіцца/перадае́цца па паве́тры

3. : airborne troops паве́траны дэса́нт

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

balloon [bəˈlu:n] n. паве́траны шар

♦

when the balloon goes up BrE, infml калі́ бяда́ пры́йдзе; калі́ сітуа́цыя паго́ршыцца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

АВІЯЛІ́НІЯ,

авіятраса, паветраная лінія, зацверджаны маршрут рэгулярных палётаў пасаж. і грузавых самалётаў, верталётаў паміж вызначанымі пунктамі з адпаведнай яму прасторай над паверхняй зямлі (паветр. калідорам), у межах якой ажыццяўляецца палёт. Адрозніваюць авіялініі міжнародныя і ўнутраныя, у т. л. магістральныя і мясцовыя. Авіялініі забяспечваюцца аэрадромамі, наземнымі радыёнавігацыйнымі пунктамі, сродкамі кантролю і кіравання паветр. рухам. Гл. таксама Паветраны транспарт.

т. 1, с. 64

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)