вянчаць, ✂; незак.

  1. Аб’ядноўваць шлюбам па царкоўнаму абраду.

    • В. маладых.

  2. перан. Завяршаць сабой, знаходзячыся зверху чаго-н.

    • Вежу вянчала рубінавая зорка.

|| зак. павянчаць, ✂, звянчаць, ✂ і увянчаць, ✂.

|| наз. вянчанне, ✂.

|| прым. вянчальны, ✂.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)