Verbum

укалоць, ✂; зак.

1. Параніць, уваткнуўшы ў цела тонкі, востры канец чаго-н.

   • У. руку шпількай.

2. перан. Пакрыўдзіць, абразіць, даняць.

   • Заўвага балюча ўкалола яго.

3. што ў што. Уваткнуць, пракалоўшы, заставіць увайсці ўнутр чаго-н. (разм.).

   • У. пруток у клубок.

|| незак. уколваць, ✂.

|| звар. укалоцца, ✂.

|| незак. уколвацца, ✂.

|| наз. укол, ✂.