Verbum

трывожыць, ✂; незак.

1. Прыводзіць у стан трывогі (у 1 знач.), хвалявання.

   • Трывожыла становішча на фронце.

2. Парушаць спакой каго-, чаго-н., турбаваць.

   • Не трэба яго т.

3. перан. Бударажыць мінулае, перажытае.

4. Раздражняць, раз’ятрываць.

   • Т. рану.

|| зак. устрывожыць, ✂, стрывожыць, ✂ і патрывожыць, ✂.