лупіць

дзеяслоў | незакончанае трыванне

  1. Знімаць, абдзіраць (скуру, кару і інш.) з чаго-н. або ачышчаць ад лупін, абіраць.

    • Л. кару з дрэва.
    • Л. бульбу.
  2. Драць на часткі (размоўнае).

    • Нашто ты кнігу лупіш?
  3. пераноснае значэнне: Браць празмерна вялікую плату (размоўнае).

    • Гэта вы з усіх так лупіце?
  4. Ужыв. замест некаторых дзеясловаў для абазначэння дзеяння, якое адбываецца з асаблівай сілай (размоўнае).

    • Лупіць дождж.
    • А ён у бубен лупіць.
    • Лупіць скуру (размоўнае) —
      1. браць празмерна вялікую плату;
      2. моцна біць.

|| закончанае трыванне: аблупіць, злупіць і адлупіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)