ляпаць

дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

  1. Утвараць рэзкі стук, шум пры ўдарах, удараць з ляскам.

    • Л. малатком.
  2. Біць, удараць па чым-н. з шумам.

    • Л. па плячы.
  3. Кідаць што-н. густое, ліпкае.

    • Л. гліну ў шчыліны.
  4. пераноснае значэнне: Гаварыць што-н. неабдумана, нетактоўна.

    • Ляпае абы што.

|| закончанае трыванне: паляпаць.

|| аднакратны дзеяслоў: ляпнуць.

|| назоўнік: ляпанне.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)