Verbum

лапатаць, ✂; незак.

1. Удараць па якой-н. паверхні, ствараючы аднастайныя, прыглушаныя гукі.

   • Л. крыламі па вадзе.
   • Дождж лапоча па страсе.

2. Хутка, нязвязна гаварыць (разм.).

   • Дзяўчынка лапатала на сваёй дзіцячай мове.

3. Гаварыць многа, бесперастанку аб чым-н. пустым, нязначным (разм.).

   • Яна цэлы дзень бегала па вёсцы і лапатала.

|| зак. пралапатаць, ✂.

|| наз. лапатанне, ✂ і лопат, ✂.