гаротнік, ✂, м. (разм.).

Які пастаянна жыве ў горы, нястачы; гарапашнік.

|| ж. гаротніца, ✂.

|| прым. гаротніцкі, ✂.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)