дворнік, ✂, м.

  1. Работнік, які падтрымлівае чысціню і парадак на двары і на вуліцы каля дома.

  2. Устройства для механічнага выцірання назіральнага шкла ў машыне ад снегу, вільгаці, пылу і інш.

|| ж. дворнічыха, ✂.

|| прым. дворніцкі, ✂.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)