дарога

назоўнік | жаночы род

  1. Паласа зямлі, прызначаная для язды і хадзьбы, якая злучае асобныя пункты мясцовасці.

    • Прасёлачная д.
    • Грунтавая д.
    • Асфальтавая д.
  2. Адлегласць, якую трэба праехаць або прайсці.

    • Прайсці палавіну дарогі.
    • Даць дорогу каму-н. (даць праехаць, прайсці; таксама пераноснае значэнне; даць магчымасць расці, развівацца каму-н.).
  3. Падарожжа; знаходжанне ў дарозе.

    • Усю дарогу праспаў.
  4. пераноснае значэнне: Напрамак дзейнасці.

    • Ісці сваёй дарогай.

Фразеалагізмы:

  • Апошняя дарога — пра смерць, пахаванне каго-н.
  • Бітая дарога — уезджаная дарога.
  • Гладкай дарогі — пажаданне перад ад’ездам каго-н.
  • Збіцца з дарогі — пачаць весці няправільны спосаб жыцця.
  • Ісці прамой дарогай — жыць сумленным жыццём.
  • Шчаслівай дарогі! — добрае пажаданне ў дарогу.

|| памяншальная форма: дарожка, дарожачка і дарожанька.

|| прыметнік: дарожны.

  • Дарожнае будаўніцтва.
  • Дарожнае знаёмства.
  • Дарожныя нататкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)