чацвярык, ✂, м.

  1. Старая мера аб’ёму сыпкіх цел; адна восьмая частка чвэрці.

    • Ч. пшаніцы.

  2. Чатыры кані ў адной запрэжцы.

    • Ехаць на чацверыку.

|| прым. чацверыковы, ✂.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)