саквая́жны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да сакваяжа. Сакваяжныя рамяні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сакрацы́йны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да сакрэцыі. Сакрацыйны орган.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

саксафані́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Музыкант, які іграе на саксафоне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

салані́навы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да саланіны, уласцівы ёй.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самаапыля́льны, ‑ая, ‑ае.

Які апладняецца шляхам самаапылення. Пшаніца — самаапыляльная расліна.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самазагартава́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае здольнасць да самазагартоўвання. Самазагартавальны працэс.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самакла́дчык, ‑а, м.

Рабочы ткацкай фабрыкі, які працуе пры самакладзе.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

саманаво́дны, ‑ая, ‑ае.

Які аўтаматычна наводзіцца на цэль. Саманаводная ракета.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сама́ншчык, ‑а, м.

Рабочы, які займаецца вырабам саману. Брыгада саманшчыкаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самапад’ёмны, ‑ая, ‑ае.

Які падае што‑н. аўтаматычна. Самапад’ёмны агрэгат.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)