праўдалюбі́вы, ‑ая, ‑ае.
Які любіць праўду; праўдзівы. Праўдалюбівы чалавек.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
педэра́ст, ‑а, М ‑сце, м.
Чалавек, які займаецца педэрастыяй.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скавыту́н, ‑а, м.
Разм. Чалавек, які скавыча, назаляе скаргамі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
срэбралю́б, ‑а, м.
Уст. Чалавек, які вызначаецца срэбралюбствам, карысталюбівец.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фон-баро́н, ‑а, м.
Разм. іран. Фанабэрысты, пагардлівы чалавек.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
французама́н, ‑а, м.
Чалавек, які празмерна захапляецца ўсім французскім.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
членашко́днік, ‑а, м.
Чалавек, які зрабіў членашкодніцтва. Пакаранне членашкодніка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
эпіле́птык, ‑а, м.
Разм. Чалавек, які хварэе на эпілепсію.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
туля́га, ‑і, ДМ ‑у, Т ‑ам, м.; ДМ ‑лязе, Т ‑ай (‑аю), ж.
1. Чалавек, які туляецца, пазбягае сустрэчы; бадзяга. А туляга, як вядома, чалавек, які туляецца, увесь час хаваецца, каб быць непрыкметным. Сабалеўскі. Шыраеўскія дзядзькі і да гэтага бачылі, што Чубар не проста туляга, а чалавек са зброяй, значыць, мае калі не ўладу, то дачыненне да нечага вельмі важнага. Чыгрынаў.
2. Разм. Баязлівец, нерашучы чалавек.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вахла́к, ‑а, м.
Пагард. лаянк. Нерастаропны, прастакаваты чалавек. Пан абняў прэлата і разгладзіў вусы: — Чокнемся? Не ўсе ж тут вахлакі і трусы. Бажко. // Неахайны з выгляду чалавек. Хадзіць вахлаком.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)