грымёр, ‑а, м.

Работнік тэатра, які грыміруе артыстаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гу́тнік, ‑а, м.

Рабочы, які працаваў на гуце.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дагераты́пны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да дагератыпіі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дактара́нцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да дактаранта.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зава́рачны, ‑ая, ‑ае.

Які прызначаны, служыць для заваркі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заву́лачны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да завулка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

залаці́льшчык, ‑а, м.

Спец. Майстар, які займаецца залачэннем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зараджа́льшчык, ‑а, м.

Спец. Баец, які зараджае гармату.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зарубцава́ны, ‑ая, ‑ае.

Які зажыў, зарубцаваўся. Зарубцаваная рана.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заску́рны, ‑ая, ‑ае.

Які знаходзіцца за скурай; падскурны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)