дзе́йнік, -а, мн. -і, -аў, м.
У граматыцы: галоўны член двухсастаўнага сказа, які не залежыць ад іншых членаў сказа і абазначае прадмет, прымета якога выражаецца выказнікам.
|| прым. дзе́йнікавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дзьмухаве́ц, -хаўца́ і (зб.) -хаўцу́, мн. -хаўцы́, -хаўцо́ў, м. (разм.).
Травяністая расліна сямейства складанакветных з жоўтымі кветкамі, сцяблом з млечным сокам і насеннем на пушыстых валасінках.
|| прым. дзьмухаўцо́вы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дол, -у, м.
1. Ніз, зямля.
Апусціцца на д.
2. мн. -ы, -аў. Яма, адкрытая магіла для пахавання.
Капаць д.
|| прым. до́льны, -ая, -ае (да 1 знач.).
Дольная частка муроў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
драўні́на, -ы, ж.
1. Цвёрдая частка дрэва або кустовых раслін, што знаходзіцца пад карой.
2. зб. Бярвенне і іншыя лесаматэрыялы.
Нарыхтоўка драўніны.
|| прым. драўні́нны, -ая, -ае і драўня́ны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
драфа́, -ы́, мн. дро́фы і (з ліч. 2, 3, 4) драфы́, дроф, ж.
Буйная стэпавая птушка атрада жураўлепадобных з доўгай шыяй і моцнымі нагамі.
Сямейства дроф.
|| прым. драфі́ны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дунга́не, -га́н, адз. дунга́нін, -а, м.
Народ, які жыве невялікімі групамі ў Казахстане, Кыргызстане, Узбекістане, Паўночным Кітаі.
|| ж. дунга́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. дунга́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дыскатэ́ка, -і, ДМ -тэ́цы, мн. -і, -тэ́к, ж.
1. Збор грамафонных пласцінак.
2. Танцавальна-забаўляльнае мерапрыемства з музыкай, а таксама само памяшканне для такога мерапрыемства.
|| прым. дыскатэ́чны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дыягана́ль², -і, мн. -і, -ей, ж.
У матэматыцы: прамая лінія, што злучае два несумежныя вуглы многавугольніка або дзве вяршыні шматгранніка, якія не ляжаць у адной плоскасці.
|| прым. дыягана́льны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дэ́льта, -ы, ДМ -льце, мн. -ы, дэльт, ж.
Вусце ракі з яго разгалінаваннямі на асобныя рукавы і частка сушы, што да яго прылягае.
Д.
Дняпра.
|| прым. дэ́льтавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дэтана́цыя, -і, ж. (спец.).
1. Імгненны выбух рэчыва, выкліканы выбухам другога рэчыва або ўдарам.
2. Хуткае і няпоўнае згаранне паліва ў рухавіку ўнутранага згарання.
Д. паліва.
|| прым. дэтанацы́йны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)